คนถูกทำร้าย…
เจ็บปวด… แต่ไม่เอ่ยวาจา… กลับเขียนลงบนผืนทรายว่า
“วันนี้…ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า”
พวกเขายังคงเดินทางต่อ…

กระทั่งถึงแหล่งน้ำ
พวกเขาตัดสินใจอาบน้ำ…ชำระกาย…
พลันคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ…
เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ…เข้าช่วยชีวิต

คนรอดตาย…ยังคงไม่เอ่ยวาจา…กลับสลักลงไปบนหินใหญ่…
“วันนี้…เพื่อนรักช่วยชีวิตฉันไว้”
อีกคนไม่เข้าใจ…ถามว่า…
“เมื่อถูกฉันตบหน้า…เธอเขียนลงทราย…แล้วทำไมเมื่อครู่…ต้องสลักบนหิน”

อีกคนยิ้มพราย… กล่าวตอบ
“เมื่อถูกเพื่อนรักทำร้าย…เราควรเขียนมันไว้บนทราย
ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย…จะทำหน้าที่พัดผ่าน…ลบล้างไม่เหลือ

แต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย… บังเกิด
เราควรสลักไว้บนก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ…
ซึ่งจะไม่มีสายลมแรงเพียงใด… ลบล้างทำลาย….”

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• September 10, 2009 -- เล่านิทานสอนงานทีม : คนก่ออิฐ (0)
• February 26, 2009 -- ลิงกับลา (0)
• November 14, 2008 -- ใครเอาเนยแข็งของฉันไป (1)
• June 4, 2008 -- ความลับ…ความรัก (0)
• May 28, 2008 -- คุณค่า (0)
• October 30, 2008 -- เรื่องของเด็กน้อย กับหมา (0)
• May 21, 2008 -- เกมส์แห่งความรัก (0)
• May 2, 2008 -- เล่านิทานสอนงานทีม – ตอน “ชอบกินหัวปลา” (0)
• April 19, 2008 -- มูลค่าของชีวิต (2)
• April 18, 2008 -- ลงโทษด้วยความรัก (0)