“แม่สลอง” เมืองบนดอย

—————————————————————————————————————————————————- 

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทความ 9 ตอนของทริป เชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน-เชียงราย
1. อรุณสวัสดิ์เชียงใหม่ – ไหว้พระวัดพระสิงห์
2. จากแม่ริม ถึงห้วยน้ำดัง
3. เส้นทางรับน้องที่ ขุนแม่ยะ กับซากุระที่หายไป
4. เก็บตกเมืองปาย
5. ป่าสนวัดจันทร์ คำปลอบใจจากธรรมชาติ
6. แม่ตะมาน รางวัลสำหรับนักเดินทางที่ไม่ยอมถอยหลัง
7. “แม่สลอง” เมืองบนดอย
8. “ดอยตุง” หุบเขาแห่งดอกไม้
9. ดอกเสี้ยวบานที่ภูชี้ฟ้า กับ ทิวลิปที่ผาหม่น

วันนี้เป็นวันที่เราเดินทางข้ามจังหวัดอีกครั้ง ผมขับรถข้ามเขาจากลูกหนึ่งสู่อีกลูกหนึ่ง บางช่วงผ่านอำเภอที่อยู่ท่ามกลางขุนเขาจนถึงอำเภอเวียงป่าเป้า เส้นทางก็เปลี่ยนเป็นทางหลวงอย่างดีซึ่งนำเราไปสู่จังหวัดเชียงราย ก่อนถึงตัวเมืองเชียงรายราว 13 กม. เราเลี้ยวซ้ายเข้าไปราว 100 เมตรเพื่อแวะชมวัดร่องขุ่น ที่ผมเผลอเรียกวัดร่องขุนมาโดยตลอด สิ่งปลูกสร้างของวัดแห่งนี้สวยงามราวกับเนรมิตขึ้นมา แม้ว่าจะเคยเห็นจากภาพถ่ายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็เทียบไม่ได้กับมาเห็นด้วยตาตัวเอง เสียดายที่วันนี้มีคณะถ่ายทำภาพยนต์สารคดีมาปักหลักเพื่อถ่ายทำสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ ทำให้พวกเรามีเวลาถ่ายภาพกันไม่มากนัก ผมเลือกใช้เลนส์มุมกว้างสุดเท่าที่มีเพื่อเก็บภาพอุโบสถสีขาวสง่างามโดยชดเชยแสง over มากกว่าปกติถึง 1 สตอปเพราะตัวอาคารมีสีขาวเกือบทั้งหมด

วัดร่องขุ่นที่สร้างอย่างวิจิตรงดงาม

เมื่อออกจากวัดร่องขุ่นผมมุ่งตรงขึ้นทางทิศเหนือ ผ่านตัวเมืองเชียงราย ไม่นานนักก็ถึงแยกขึ้นสู่ดอยแม่สลอง ซึ่งช่วงนั้นพระอาทิตย์กำลังจะตกพอดี แสงของสีทองยามเย็นกระทบกับยอดหญ้าข้างทางสวยงามจนผมอดไม่ได้ที่จะหยุดรถถ่ายภาพ ทำให้การเดินทางขึ้นดอยแม่สลองของผมวันนี้ถึงยอดดอยตอนที่เริ่มจะค่ำแล้ว เราจึงขับรถเลยที่พักไปทานข้าวกันก่อนที่ร้านอาหารขึ้นชื่อของดอยแม่สลองชื่อร้านคุ้มนายพล

แวะถ่ายภาพดอกหญ้าริมทาง

เส้นทางขึ้นสู่แม่สลองที่คดเคี้ยวและสูงชัน  ภูเขาส่วนใหญ่เป็นเขาหัวโล้นที่มีเพียงพืชขนาดเล็กไม่ค่อยมีต้นไม้ใหญ่

ไปถึงยอดดอยพระอาทิตย์ก็ลับเขาไปแล้ว

เราขับรถผ่านบ้านเรือน ร้านค้าและโรงแรมขนาดเล็กมากมายที่ดูหนาแน่นกว่าเมื่อราว 10 ปีก่อนที่ผมเคยมามากจนดูเหมือนเมืองย่อม ๆ ที่ตั้งอยู่บนดอยดูแปลกตาไปอีกแบบ ที่ร้านอาหารพนักงานหลายคนมารุมล้อมแนะนำเมนูเด่นและรินชาอู่หลงรสดีให้ดื่มเพื่อเป็นการต้อนรับ ผมเลือกสั่งขาหมูยูนานอีกทีเพื่อเทียบกับที่หมู่บ้านสันติชน ซึ่งก็ไม่ผิดหวังครับทั้งหน้าตาและรสชาติถูกปากพวกเรามากกว่าที่หมู่บ้านสันติชน รวมถึงอาหารอื่น ๆ ด้วยที่รสชาติอร่อยดี ส่วนสนนราคาก็ไม่ถูกไม่แพงจนเกินไปครับ

ออกจากร้านอาหารเราก็เข้า check in ที่รีสอร์ทดอยหมอกดอกไม้ซึ่งจองไว้ล่วงหน้าแล้ว ที่นี่เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวมากเนื่องจากตกแต่งจัดสวนไว้อย่างสวยงาม ที่พักมีให้เลือกหลายระดับราคา สิ่งอำนวยความสะดวกก็ดูจะโดดเด่นกว่ารีสอร์ทอื่น ๆบนดอยแห่งนี้ เสียดายที่งานออกแบบห้องพักและวัสดุเลือกใช้ดูไม่ค่อยมีดีไซน์นัก หากได้รับการออกแบบที่ดีน่าจะทำให้น่าพักมากกว่านี้อีก

บรรยากาศที่พัก “ดอยหมอกดอกไม้รีสอร์ท”

ดอกท้อที่ปลูกในรีสอร์ท

ไร่ชามองจากจุดชมวิวของรีสอร์ท

อากาศบนดอยแม่สลองไม่หนาวมากนัก อุณหภูมิขณะที่ผมขับรถขึ้นไปชมวิวบนพระธาตุตอนเช้าอยู่ที่ 18 องศาเซลเซียส ซึ่งมีป้ายดิจิตอลขนาดใหญ่แสดงอุณหภูมิให้เห็นอย่างชัดเจนตอนขับรถผ่าน ผมขับรถไต่ระดับขึ้นไปยังที่ตั้งของพระธาตุ จากมุมนี้สามารถมองเห็นร้านค้ามากมายตั้งอยู่บนสันเขาของดอยแม่สลอง แสดงถึงความเจริญของดอยแห่งนี้อันเนื่องมากจากการหลั่งไหลเข้ามาของนักท่องเที่ยวจำนวนมาก พระธาตุบนดอยแม่สลองแห่งนี้ชื่อศรีนคริทร์ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อลำรึกถึงสมเด็จย่าของปวงชนชาวไทย ตัวพระธาตุบางส่วนทาสีทองดูสวยงามอย่างมากเมื่อต้องแสงแดด หากมาดอยแม่สลองอย่าลืมแวะขึ้นมานมัสการพระธาตุด้วยนะครับ

บรรยากาศยามเช้าที่พระธาตุดอยแม่สลอง

หลังจากลงจากพระธาตุแล้วพวกเราก็เดินทางลงจากดอยตุง มุ่งสู่อีกหนึ่งแหล่งท่องเที่ยวข้างเคียง “ดอยตุง”

“ดอยตุง” หุบเขาแห่งดอกไม้

—————————————————————————————————————————————————- 

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทความ 9 ตอนของทริป เชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน-เชียงราย
1. อรุณสวัสดิ์เชียงใหม่ – ไหว้พระวัดพระสิงห์
2. จากแม่ริม ถึงห้วยน้ำดัง
3. เส้นทางรับน้องที่ ขุนแม่ยะ กับซากุระที่หายไป
4. เก็บตกเมืองปาย
5. ป่าสนวัดจันทร์ คำปลอบใจจากธรรมชาติ
6. แม่ตะมาน รางวัลสำหรับนักเดินทางที่ไม่ยอมถอยหลัง
7. “แม่สลอง” เมืองบนดอย
8. “ดอยตุง” หุบเขาแห่งดอกไม้
9. ดอกเสี้ยวบานที่ภูชี้ฟ้า กับ ทิวลิปที่ผาหม่น

เมื่อคิดถึงดอยตุง ผมมักจะคิดถึงดอกไม้ทุกครั้ง เพราะที่นี่เป็นที่ตั้งของสวนแม่ฟ้าหลวง สวนดอกไม้ที่สวยงามมากที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองไทย พวกเรามาถึงดอยตุงกันเกือบเที่ยงและตัดสินใจเดินชมสวนก่อนที่จะทานข้าวเที่ยง วันนี้มีคณะทัวร์มาเที่ยวชมสวนแม่ฟ้าหลวงจำนวนมาก ผมต้องคอยหามุมที่ไม่มีคนเข้ามาในเฟรมของภาพอยู่เกือบตลอด แต่โชคดีที่สวนดอกไม้ในหุบเขาแห่งนี้กว้างขวางมาก จึงมีมุมให้ผมถ่ายภาพดอกไม้สีสันสวยงาม ทั้งคุ้นและแปลกตาได้อย่างมากมาย ไม้แต่ละต้นได้รับการดูแลอย่างดีจึงออกดอกสีสันสวยงามและมีขนาดของดอกใหญ่กว่าที่เห็นทั่ว ๆ ไปมาก

ดอกไม้นา ๆ พันธุ์ที่ล้วนสวยงามจนเลือกถ่ายภาพแทบไม่ถูก

ผมถ่ายภาพอย่างเพลิดเพลินทั้งไม้ดอกกลางแจ้ง และไม้ในร่มจำพวกกล้วยไม้ต่าง ๆ ที่หาดูได้ยาก จนเลยเวลาเที่ยงมาเล็กน้อยพวกเราจึงตัดสินใจทานอาหารมื้อกลางวันที่ร้านอาหารของโครงการหลวงดอยตุง ลักษณะของร้านอาหารก็คือร้านข้าวแกงติดแอร์ ราคาก็เลยค่อนข้างสูงสักหน่อย สำหรับรสชาติอาหารก็พอใช้ได้ครับ แต่ถ้าไม่หิวมากผมว่าหิ้วท้องลงไปหาข้าวทานบนพื้นราบดีกว่า หุหุ ๆๆ

การมาดอยตุงครั้งนี้พวกเราตัดสินใจไม่เข้าชมพระตำหนักเพราะทุกคนเคยเข้าไปแล้ว ก็เลยตั้งใจว่าจะเดินทางไปยังจุดหมายต่อไปเลย แต่ในระหว่างที่เดินผ่านห้องประชาสัมพันธ์ของโครงการหลวงก็เห็นป้ายโฆษณาดอกป๊อปปี้และกุหลาบพันปีที่กำลังบานซึ่งต้องเดินทางต่อขึ้นดอยไปอีกเล็กน้อย ดูจากภาพแล้วเหมือนกับรูปดอกฝิ่นที่เราเจอกันที่แม่ตะมาน ผมจึงถามเจ้าหน้าที่ว่าเจ้าดอกป๊อปปี้นี่มันคือดอกฝิ่นหรือเปล่า เจ้าหน้าที่ก็บอกว่าใช่และตอนนี้กำลังบานด้วย ได้ยินปุ๊ปผมก็เลยเปลี่ยนแผนขึ้นไปดูดอกฝิ่นทันทีเพราะตอนไปถ่ายภาพที่แม่ตะมานยังไม่หนำใจ และท่าทางที่นี่คงมีจำนวนเยอะกว่าแน่ ๆ … หลังจากชักแม่น้ำทั้งห้าชักจูงสาว ๆ ในทีมจนเห็นดีเห็นงามด้วยแล้วผมก็ขับรถต่อขึ้นไปบนยอดดอยตุง ซึ่งมีป้ายบอกทางเป็นระยะ ๆ … ราว 20 นาทีเราก็ถึงจุดหมายที่เป็นสวนรุกชาติซึ่งเราเห็นดอกป๊อปปี้จำนวนหนึ่งปลูกโชว์ไว้ด้านหน้า ส่วนถ้าจะเข้าไปดูข้างในต้องเสียค่าธรรมเนียมอีกคนละ 50 บาท พวกเรามองหน้ากันแล้วตกลงกันว่าจะถ่ายภาพกันด้านหน้านี่แหละ เพราะไม่อยากสิ้นเปลืองงบประมาณอีกและเวลาก็ค่อนข้างจำกัดซะด้วย พอมาดูใกล้ๆ แล้วผมพบว่าดอกป๊อปปี้มันไม่เหมือนกับดอกฝิ่น แม้จะดูคล้ายกันแต่ก็ไม่เหมือนกันซะทีเดียว จนถึงวันนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าสรุปแล้วมันคือดอกไม้ชนิดเดียวกันหรือเป็นญาติฝ่ายไหนกันหรือเปล่า เพราะชื่อภาษาอังกฤษของฝิ่นก็ใช้ว่า Popy เหมือนกัน ใครทราบก็ช่วยอนุเคราะห์ความรู้ด้วยนะครับ

ดอกป๊อปปี้ ที่ผมเองไม่แน่ใจว่ามันเป็นญาติฝ่ายไหนของดอกฝิ่นหรือเปล่า

เมื่อถ่ายภาพกันจนไม่มีมุมให้ถ่ายอีกแล้ว ผมก็ขับรถลงดอยเพื่อมุ่งไปยัง “ภูชี้ฟ้า” จุดหมายต่อไปของเรา ซึ่งระหว่างทางก็แวะ BIG C เพื่อซื้อ memory card เพิ่มอีก 2 GB เพราะที่มีอยู่ใกล้จะเต็มมาก ๆ แล้ว ส่วนจะไป copy ลง CD เขาก็คิดแผ่นละ 50 บาท รวม ๆ แล้วต้องใช้เงิน 200 กว่าบาท ผมก็เลยตัดสินใจซื้อตัวใหม่เพิ่มตัวละ 400 กว่าบาทดีกว่าคุ้มกว่าเห็น ๆ อิอิ

ช่วงบ่ายของวันนั้นผมใช้เวลาในการขับรถมุ่งสู่ภูชี้ฟ้า ซึ่งครั้งนี้นับเป็นครั้งที่ 3 แล้วสำหรับการไปเยือนดอยแห่งนี้ เพราะสองครั้งแรกที่ไปยังไม่ได้มีโอกาสชมทะเลหมอกสวย ๆ ที่เคยเห็นในภาพถ่ายเลยเพราะอากาศไม่ดี ครั้งนี้จึงเป็นอีกครั้งที่ผมหวังไว้ว่าคงจะได้ชมความงดงามของทะเลหมอกแบบสุดยอดซะที

ดอกเสี้ยวบานที่ภูชี้ฟ้า กับ ทิวลิปที่ผาหม่น

—————————————————————————————————————————————————- 

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทความ 9 ตอนของทริป เชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน-เชียงราย
1. อรุณสวัสดิ์เชียงใหม่ – ไหว้พระวัดพระสิงห์
2. จากแม่ริม ถึงห้วยน้ำดัง
3. เส้นทางรับน้องที่ ขุนแม่ยะ กับซากุระที่หายไป
4. เก็บตกเมืองปาย
5. ป่าสนวัดจันทร์ คำปลอบใจจากธรรมชาติ
6. แม่ตะมาน รางวัลสำหรับนักเดินทางที่ไม่ยอมถอยหลัง
7. “แม่สลอง” เมืองบนดอย
8. “ดอยตุง” หุบเขาแห่งดอกไม้
9. ดอกเสี้ยวบานที่ภูชี้ฟ้า กับ ทิวลิปที่ผาหม่น

หลังจากใช้เวลาการเดินทางจากเมืองเชียงรายเกือบสองชั่วโมงเราก็ถึงภูชี้ฟ้า ผมมองดูนาฬิกาแล้วยังพอมีเวลาอีกราวสองชั่วโมงพระอาทิตย์จึงจะตกจึงตัดสินใจขับรถไปโครงการเกษตรดอยผาหม่นเพื่อชมดอกทิวลิปที่รอมานานแสนนานหลังจากปีที่แล้วพลาดชมทิวลิปในงานราชพฤกษ์ ผมขับรถไปตามแนวไหล่เขาซึ่งตลอดเส้นทางจะเห็นต้นเสี้ยวออกดอกสีขาวอย่างสวยงามอยู่เป็นระยะ สลับกับต้นไม้อีกประเภทที่ออกดอกสีแดงสดแต่ผมไม่รู้จักว่าเป็นดอกอะไร

ดอกเสี้ยวซึ่งกำลังออกดอกขาวเต็มทั้งต้น ซึ่งมีให้เห็นมากมายที่ภูชี้ฟ้า 

ใช้เวลาไม่นานนักรถของเราก็มาหยุดตรงหน้าโครงการเกษตรดอยผาหม่น ผมรีบเดินลงไปอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าแสงจะหมดเสียก่อน แต่เมื่อมาถึงป้อมยามทางเข้าก็แทบช็อคเพราะมีป้ายแขวนไว้ว่า “ดอกทิวลิปหมดแล้ว” … อะไรกันผมนึกในใจ นี่เพิ่งจะผ่านงานดอกทิวลิปบานไปเมื่อไม่กี่วันนี้เอง ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมมั่นใจว่าคราวนี้คงจะได้ชมดอกทิวลิปแน่ ๆ และเพื่อให้แน่ใจผมจึงถามเจ้าหน้าที่ซึ่งประจำป้อมยาม พี่เขาก็บอกว่าอากาศมันร้อนมาก มันร่วงหมดแล้วเหลือแต่ต้น จะเข้าไปดูก็ได้ คงพอมีให้ดูสัก 10-20 ดอก ผมแทบจะหมดแรงเดินต่อเพราะหวังไว้สูงมากว่าจะได้มาถ่ายภาพดอกทิวลิป แต่ไหน ๆ มาแล้วก็เลยเดินลงไปดูให้เห็นกับตา ยังไงได้ถ่ายสัก 10-20 ดอกก็ดีกว่าไม่ได้ถ่ายซะเลย จากที่จอดรถต้องเดินลงเนินไปพอสมควรจึงถึงแปลงปลูกดอกทิวลิปซึ่งยังคงมีร่องรอยของการตัดริบบิ้นเปิดงานเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา พอเดินเข้าไปในแปลงผมแทบจะวิ่งกลับขึ้นไปต่อว่าเจ้าหน้าที่คนที่ให้ข้อมูล เพราะในแปลงยังมีดอกทิวลิปบานและยังไม่โรยไปอีกจำนวนหนึ่ง ผมกะด้วยสายตาก็หลายร้อยดอกอยู่เหมือนกัน มีบางสีที่อาจจะโรยไปแล้วทั้งหมด แต่ก็ยังมีอีกไม่น้อยที่ยังมีดอกสีสันสวยงามชูช่ออยู่ ผมจินตนาการไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าคนที่เดินทางมาไกลเป็นร้อยเป็นพันกิโลเมตร ถ้าได้ข้อมูลตรงทางเข้าแล้วไม่ได้เข้ามาชม หากไปทราบภายหลังจะเสียใจขนาดไหน …

ดอกทิวลิปที่เหลืออยู่  ไม่ว่านับยังไงก็เกิน 20 ดอกแน่ ๆ

หลากสี หลายมุม ต่างอารมณ์

นอกจากทิวลิปแล้วก็ยังมีดอกลิลลี่ด้วย

ใกล้ ๆ กันกับแปลงดอกทิวลิปจะมีแปลงข้าวมอลต์ ก็เลยถ่ายภาพไว้เป็นที่ระลึก

นอกจากดอกทิวลิปแล้วยังมีดอกไม้สีสันสวยงามอื่น ๆ ในแปลงแห่งนี้ด้วย ที่โดดเด่นไม่แพ้ทิวลิปก็คือดอกลิลลี่ซึ่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว ผมไม่รอช้าหยิบกล้องขึ้นมาแล้วเลือกมุมที่พอยังมีแสงอยู่บ้างถ่ายภาพไปเรื่อย ๆ ให้สมกับที่ซื้อ memory มาใหม่ จนถึงเวลาที่ใกล้พระอาทิตย์จึงเดินทางกลับเพื่อไม่ให้ถึงที่พักมืดค่ำจนเกินไป

แวะถ่ายภาพวิวพระอาทิตย์ตกระหว่างทางกลับมาที่พัก

เรามาถึงที่พักชื่อ ไร่ภูฟ้าซึ่งอยู่ห่างจากทางเข้าวนอุทยานภูชี้ฟ้าไม่ถึง 3 กม. และบริเวณใกล้ๆ กันก็ไม่มีรีสอร์ทอื่นอยู่เลย ทำให้บรรยากาศค่อนข้างเงียบสงบดีที่เดียว อาหารเย็นถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วสำหรับกลุ่มของพวกเรา ส่วนใหญ่เป็นอาหารง่าย ๆ รสชาติก็อร่อยดี ซึ่งนอกจากกลุ่มของเราแล้วก็มีอีก 2 คณะซึ่งพักอยู่ที่รีสอร์ทแห่งนี้ น้องที่คอยให้บริการบอกว่าถ้าในวันหยุดก็จะมีลูกค้าเยอะกว่านี้ นับว่าเป็นโชคดีของเราที่มาในช่วงที่ไม่ใช่เทศกาลและไม่ตรงวันเสาร์อาทิตย์ด้วย

หลังจากได้หลับพักผ่อนจากการขับรถติดต่อกันหลายชั่วโมง ผมก็ถูกปลุกโดยเสียงนาฬิกาปลุกที่บอกว่าได้เวลาขึ้นไปดูทะเลหมอกที่ภูชี้ฟ้าแล้ว ผมและเพื่อน ๆ เป็นคณะแรกของรีสอร์ทนี้ที่ออกรถเพื่อไปดูทะเลหมอก เรามาถึงลานจอดรถซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นเดินขึ้นยอดภูชี้ฟ้าตอนตี 5 ครึ่ง ซึ่งมีนักท่องเที่ยวบางส่วนมาถึงก่อนเราและเริ่มออกเดินนำไปแล้ว การเดินขึ้นภูชี้ฟ้าของผมครั้งนี้ใกล้กว่าสองครั้งก่อนมาก (ก่อนหน้านี้ผมพักที่บ้านชาวเขาด้านล่างและเริ่มเดินขึ้นมาจากด้านล่างเลยซึ่งไกลกว่าพอสมควร) ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาทีก็ถึงจุดที่ผมตั้งใจว่าจะเป็นที่ตั้งกล้องถ่ายภาพ โดยจุดดังกล่าวอยู่ก่อนถึงยอดราว 100-200 เมตรเป็นหน้าผายื่นออกไปทำให้เห็นความสูงชันของภูชี้ฟ้าได้อย่างชัดเจน

ผมใช้เวลาเตรียมกล้องถ่ายภาพอยู่ไม่นานก็มีช่างภาพอีก 2-3 กลุ่มเดินมาสมทบเพื่อถ่ายภาพในบริเวณเดียวกัน เมื่อฟ้าเริ่มทอแสงสีแดงผมก็เริ่มถ่ายภาพโดยเปลี่ยนเลนส์และมุมมองไปเรื่อย ๆ เพื่อให้ได้ภาพที่หลากหลาย สำหรับทะเลหมอกในวันนี้ถือว่ามีความงามใช้ได้ทีเดียว ไม่ผิดหวังสำหรับการมาเป็นครั้งที่สามของผม ทำให้ได้ภาพภูชี้ฟ้าที่สวยสมใจหลังจากที่พลาดหวังในการมาสองครั้งแรกแล้วอากาศไม่ดี

ทะเลหมอกที่ภูชี้ฟ้า

เมื่อแสงทองเริ่มสาดส่อง

หลังจากพระทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้ามาแล้ว พวกเราจึงเดินจากจุดที่ถ่ายภาพต่อไปยังยอดภูชี้ฟ้า ซึ่งในวันนี้มีราวกั้นในบริเวณที่ค่อนข้างอันตรายและมีเจ้าหน้าที่คอยดูแลอยู่ในบริเวณยอดภูชี้ฟ้า 2-3 คน ที่จุดนี้นอกจากมีวิวเป็นทะเลหมอกอันยิ่งใหญ่ท่ามกลางขุนเขาแล้ว ยังมีเด็กชาวเขาแต่งชุดน่ารัก ๆ มาเป็นแบบให้ถ่ายภาพอีกด้วย ซึ่งก็ต้องให้ค่าขนมเด็กเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นการตอบแทน ผมพยายามบอกหลายครั้งว่ายิ้มหน่อย ยิ้มหน่อย เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะยิ้ม สงสัยฟังไม่รู้เรื่อง ก็เลยบอกไปว่า “ยี้ หน่อ ยี้ หน่อ” เท่านั้นแหละยิ้มแฉ่งเลย 555

เด็กชาวดอยบนยอดภูชี้ฟ้า

ผมกลับลงมาจากภูชี้ฟ้าด้วยความสุขใจ แต่ในอีกด้านหนึ่งของความคิดก็เริ่มรู้สึกว่าเวลาแห่งความสุขนี้กำลังลดไปทุกนาที เพราะนี่เป็นที่ท่องเที่ยวจุดสุดท้ายแล้วสำหรับทริปนี้ แม้การเดินทางครั้งนี้จะมีความผิดหวังบ้างจากการไม่ได้ชมความยิ่งใหญ่ของซากุระ แต่ความรู้สึกก็ได้ถูกเติมเต็มจากบรรยากาศอันงดงามจากสถานที่ต่าง ๆ รวมถึงการต้อนรับในแบบที่บางครั้งเราไม่ได้คาดฝันจากเจ้าบ้านที่น่ารัก กอปรกับเพื่อนร่วมเดินทางที่ร่วมลุยมาด้วยกันโดยตลอด ทำให้ทริปนี้เป็นอีกหนึ่งประสปการณ์ที่ผมต้องบันทึกไว้ในความทรงจำ