คุณหมอนักล่าสัตว์

วันหนึ่ง หมอห้าคนออกไปยิงเป็ดป่ากัน หมอห้าคนประกอบด้วยหมอรักษาทั่วไป (GP), หมอรักษาเด็ก จิตแพทย์ หมอผ่าตัด และหมอผ่าศพ

สักพักก็มีเป็ดป่าบินผ่านมา หมอ GP ยกปืนขึ้น แต่ก็ลังเลและก็ปรารภว่า “ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเป็ดหรือเปล่า ผมคิดว่าจะต้องขอความเห็นหมอเฉพาะทางคนอื่น (SECOND OPINION)” พอพูดจบ เป็ดก็บินหายไป

เป็ดอีกตัวบินผ่านมา คราวนี้หมอเด็กยกปืนขึ้นเล็งบ้าง แต่ก็ลังเลเพราะไม่แน่ใจว่าเป็นเป็ดหรือเปล่า ยิ่งกว่านั้น มันอาจมีลูกก็ได้ “ผมคงจะต้องตรวจสอบและศึกษามากกว่านี้” และแน่นอน มันก็บินลับไป

จิตแพทย์ยกปืนขึ้นเมื่อเห็นอีกตัวบินผ่านมา และบอกว่า “ผมแน่ใจว่ามันเป็นเป็ดแน่ แต่ไม่รู้ว่ามันรู้ตัวเองหรือเปล่าว่าเป็นเป็ด” นกผู้โชคดีก็บินลับไปพร้อมกับปัญหาที่แก้ไม่ตกในใจของจิตแพทย์

ในที่สุดนกตัวที่สี่ก็บินผ่านมา หมอผ่าตัดไม่พูดพล่ามทำเพลง ยิงเปรี้ยงทันที และก็หันไปบอกเพื่อนหมอผ่าศพที่นั่งอยู่ข้างๆ ว่า

“ช่วยไปผ่าดูให้หน่อยว่ามันเป็นเป็ดจริงหรือเปล่า”

อันตราย….”ผลข้างเคียงจากการกินไก่”

เด็กชายบุญล้วน กับเด็กหญิงสายเจียม เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เล็กเพราะพ่อแม่ของพวกเขาทำงานและ
กินอยู่กับฟาร์มเลี้ยงไก่ขนาดยักษ์ของบริษัท ซีบีฟาร์ม เมื่อทั้งคู่ต้องไปโรงเรียนที่อยู่ไม่ไกลจากฟาร์มเท่า
ไรนัก พวกเขาก็เรียนอยู่ชั้นและห้องเดียวกันมาโดยตลอด เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวันคนทั้งสองก็จะเอา
ปิ่นโตอาหารที่พ่อแม่เตรียมมาจากบ้านขึ้นมากินพร้อมกันทุกวัน แน่นอนอาหารที่อยู่ในปิ่นโตจะต้องเป็น
ไก่ทุกมื้อ เหตุการณ์ผ่านไปหลายปีจนกระทั่งทั้งคู่อายุได้ 12 ขวบ เที่ยงวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่ง
รับประทานอาหารอยู่นั้น เด็กชายบุญล้วนสังเกตว่าอาหารในปิ่นโตของเด็กหญิงสายเจียมไม่ใช่ไก่
 
บุญล้วน : เธอไม่กินไก่แล้วหรือ ?
 
สายเจียม : ฉันไม่กินไก่อีกแล้ว เพราะฉันสังเกตเห็นว่าที่ตรงนั้นของฉันมันขึ้นขน สงสัยจะกินไก่มากไป
 
บุญล้วน : ขอฉันดูหน่อยได้ไหม ?
 
เด็กหญิงสายเจียมดึงกระโปรงของเธอขึ้น เด็กชายบุญล้วนเห็นขนที่ตรงนั้นตามที่เธอบอก
 
บุญล้วน : เออ จริงด้วยซี แต่แปลกแฮะฉันไม่เห็นเป็นอย่างเธอ
 
หลังจากวันนั้นเด็กชายบุญล้วนยังคงกินไก่เป็นอาหารกลางวันต่อไป ในขณะที่เด็กหญิงสายเจียมไม่ยอม
กินไก่อีกเลย เหตุการณ์ผ่านไปหนึ่งปี เที่ยงวันหนึ่งเด็กหญิงสายเจียมสังเกตเห็นว่าเด็กชายบุญล้วนไม่
ได้เอาไก่มากินเหมือนเช่นที่เคย
 
สายเจียม : เธอไม่กินไก่อีกแล้วหรือ ?
 
บุญล้วน : อ๋อ ฉันไม่กินแล้วเพราะฉันก็มีขนขึ้นที่ตรงนั้นเหมือนกัน
 
สายเจียม : ขอฉันดูหน่อยได้ไหม ?
 
เด็กชายบุญล้วนดึงกางเกงเขาลงมา เด็กหญิงสายเจียมเห็นเข้าถึงกับตาค้าง
 
สายเจียม : แย่แล้ว ฉันว่าเธอหยุดกินไก่ช้าไปหน่อยนะ เพราะไม่ใช่แค่ขนงอกออกมาเท่านั้น ตอนนี้
คอไก่มันก็ออกมาด้วยแถมยังมีกึ๋นออกมาอีกสองลูกต่างหาก

ใครรวยกว่ากัน

เศรษฐี 4 คนซึ่งสร้างคฤหาสอยู่ในหมู่บ้านสุดหรูแห่งเดียวกันในจังหวัดภูเก็ตกำลังคุยโม้ถึงความร่ำรวยของตัวเองอวดสาว ๆ อย่างออกรสออกชาติใน clubhouse ของหมู่บ้าน

เศรษฐีคนที่ 1 : พวกคุณรู้ไหม  ผมเพิ่งอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเมื่อเช้านี้เอง  ว่าผมเป็นอัครมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดของจังหวัดภูเก็ต 
เศรษฐีคนที่ 2 : โอ้ว … งั้นเหรอ  ยินดีด้วยนะ  แต่เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา นิตยสารจัดอันดับความรวยของเศรษฐี  เพิ่งจะโหวดให้ผมเป็นเศรษฐีที่รวยที่สุดในประเทศไทย
เศรษฐีคนที่ 3 : อืม… พวกคุณนี่ไม่เลวเลยนะ   แต่นิตยสาร Asia Week เพิ่งโทรมาบอกผมเมื่อกี้เองว่า  ผมน่ะกำลังจะได้รับโหวดให้เป็นเศรษฐีที่รวยที่สุดใน Asia

สาว ๆ ฟังเศรษฐีทั้งสามคนแรกแล้วก็ทำตาลุกวาว  จากนั้นจึงหันมาหาเศรษฐีคนที่ 4 แล้วถามว่า  “แล้วคุณล่ะ รวยขนาดไหน  คงไม่บอกว่ารวยที่สุดในโลกนะ เพราะรู้ ๆ อยู่ว่าคนที่รวยที่สุดน่ะคือนายบิลเกต เจ้าพ่อไมโครซอฟท์”

เศรษฐีคนที่ 4 : อ๋อ … ไม่หรอก  ผมก็แค่รวยกว่าทุกคนที่อยู่ในหมู่บ้านนี้เท่านั้นเอง

นโยบายบริษัท

 1. การแต่งกาย
บริษัทขอแนะนำพนักงานทุกท่านว่าท่านควรแต่งกายให้เหมาะสมกับฐานเงินเดือนของท่านเพราะถ้าทางบริษัทเห็นว่าท่านใส่รองเท้า PRADA ราคา 30,000 บาท และถือกระเป๋า GUCCI ราคา 40,000 บาท มาทำงานแล้วล่ะก็บริษัทขอสันนิษฐานว่าฐานเงินเดือนของท่านเหมาะสมดีอยู่แล้วไม่เห็นควรต้องขึ้นเงินเดือนแต่อย่างใด

2. การลาป่วย
บริษัทไม่ยอมรับใบรับรองแพทย์หรือคำวินิจฉัยใด ๆ ที่ระบุว่าท่านป่วยเพราะถ้าท่านสามารถไปพบแพทย์ได้ท่านก็น่าจะมาทำงานได้

3. การผ่าตัด
ห้ามพนักงานทำการผ่าตัดใด ๆ ทั้งสิ้นตราบเท่าที่ท่านยังเป็นพนักงานของที่นี่ท่านจำเป็นต้องมีอวัยวะครบถ้วนท่านไม่สามารถตัดสินใจยักย้ายถ่ายเทหรือตัดอวัยวะใด ๆ ทิ้งเพราะบริษัทว่าจ้างท่านครบทุกส่วนและไม่บุบสลาย การยักย้ายถ่ายเทอวัยวะใด ๆถือว่าเป็นการละเมิดต่อสัญญาจ้างงาน

4. การลากิจ
พนักงานมีสิทธิ์ลากิจได้ 104 วันต่อปี ได้แก่ วันเสาร์และวันอาทิตย์

5. การลาพักร้อน
บริษัทยินดีอนุญาตให้พนักงานลาพักร้อนได้ ในช่วงเดียวกันของทุกปี โดยบริษัทขอประกาศให้ วันที่ 31 ธันวาคม และวันที่ 1 มกราคม เป็นวันหยุดพักผ่อนประจำปี

6. การลาเพื่อไปร่วมพิธีศพ
การลางานเพื่อไปร่วมพิธีศพไม่ถือว่าสมเหตุสมผล เนื่องจากท่านไม่สามารถทำให้ เพื่อน ญาติ หรือเพื่อนร่วมงานฟื้นขึ้นมาได้ แต่หากพนักงานจำเป็นต้องไปร่วมพิธีศพ พิธีควรจะจัดในช่วงเย็นหลังเวลาเลิกงาน บริษัทยินดีให้ท่านออกไป ก่อนเวลาเลิกงาน 1 ชั่วโมง

7. การลาอันเนื่องมาจากเสียชีวิต
ถือเป็นการลาอย่างสมเหตุสมผล อย่างไรก็ตามพนักงานควรแจ้งล่วงหน้าอย่างน้อย 2 เดือน เพื่อที่บริษัทจะได้หาและฝึกพนักงานใหม่ขึ้นมาแทน

8. การใช้ห้องน้ำ
เนื่องจากเวลาในการใช้ห้องน้ำนานเกินไปจึงขอให้พนักงานปฏิบัติดังนี้ ให้พนักงานเข้าห้องน้ำเรียง ตามลำดับอักษร เช่น พนักงานที่ชื่อขึ้นต้นด้วย ‘ก’ ให้เข้าห้องน้ำในเวลา 8.30 – 8.50 น. และ พนักงานที่ชื่อขึ้นต้นด้วย ‘ข’ ใช้เวลา 8.50 – 9.10 น. ตามลำดับ ท่านใดที่ไม่สามารถ  เข้าห้องน้ำได้ในเวลาที่กำหนด ขอให้รอเข้าในวันถัดไป เมื่อถึงรอบของท่านอีกครั้ง ถ้าท่านจำเป็นต้องเข้าห้องน้ำ เป็นกรณีฉุกเฉิน ขอให้ สลับเวลากับพนักงานท่านอื่น แต่ทั้งนี้ต้องได้รับอนุญาตจากหัวหน้างาน เป็นลายลักษณ์อักษร

9. เวลาพักกลางวัน
พนักงานที่มีน้ำหนักต่ำกว่ามาตรฐาน สามารถพักกลางวันได้ 1 ชั่วโมง เพื่อรับประทานอาหารให้มากขึ้น จะได้ดูมี สุขภาพที่ดี สำหรับพนักงานที่มีน้ำหนัก อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน สามารถพักได้ 30 นาที เพื่อจะได้รักษาหุ่นให้ดูดีเหมือนเดิม ส่วนพนักงาน ที่มีน้ำหนักเกินกว่ามาตรฐาน ถือว่าได้รับสารเพียงพอแล้ว สามารถพักได้ 10 นาที สำหรับการดื่มเครื่องดื่มธัญพืช และรับประทานยาลดความอ้วน

ยังไม่เสร็จ

ชายหนุ่มคนหนึ่งไปยืนรอโทรศัพท์ที่ตู้สาธารณะเพื่อโทรไปหาหวานใจ
ในตู้โทรศัพท์มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งใช้โทรศัพท์อยู่
ชายหนุ่มยืนคอย คอย.. และ คอย… แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่าชายในตู้โทรศัพท์ยืนถือหูโทรศัพท์เอาไว้เฉยๆ
ไม่เห็นว่าพูดโทรศัพท์กับใคร “คุณครับ ถ้าเสร็จแล้วก็ขอผมโทรบ้างครับ
ชายกลางคนยกโทรศัพท์ออกจากหู เอามือปิดโทรศัพท์และหันมาพูดกับชายหนุ่ม
“ผมยังพูดกับเมียไม่เสร็จ”