ที่เลือกเกาะราชาก็เพราะท่าเรืออยู่ใกล้บ้านผมนิดเดียว อิอิ … ก่อนขึ้นเรือผมก็แวะทานขนมจีบที่ร้านหยกเยื้อง ๆ โรงพักสภอ. ฉลอง  หลังจากที่ไม่ได้อุดหนุนมานาน  ซึ่งตอนนี้ย้ายร้านห่างจากร้านเดิมเล็กน้อย แต่สไตล์การตกแต่งยังคงสวยงามเหมือนเดิม  ส่วนขนมจีบก็มีให้เลือกมากมายหลาย  เป็นร้านนึงที่แนะนำหากเพื่อน ๆ ต้องมาขึ้นเรือที่ท่าเรืออ่าวฉลอง หรือเป็นทางผ่านไปขึ้นเรือที่ท่าเรือราไวย์

ผมมาถึงก่อนเวลาค่อนข้างเยอะ  จึงถือโอกาสสะพายกล้องไปกดชัตเตอร์บรรยากาศยามเช้า ๆ ที่อ่าวฉลองเพื่อฆ่าเวลา  ซึ่งจุดเด่นของอ่าวฉลองก็คือมีเรือจอดอยู่มากมายทั้งเรือหางยาว สปีดโบ๊ท รวมถึงเรือยอร์ชราคาแพง

ราว ๆ 9 โมงครึ่งก็ได้เวลาขึ้นเรือ  ซึ่งนักท่องเที่ยวจะถูกแบ่งด้วยสีของสติกเกอร์เพื่อเฉลี่ยจำนวนนักท่องเที่ยวของแต่ละลำให้เท่า ๆ กัน ซึ่งเรือที่เราจะไปด้วยวันนี้เป็น speed boat ขนาด 3  เครื่องยนต์ซึ่งน่าจะบรรจุผู้โดยสารได้ราว ๆ 40 คน

หลังจากเรือเริ่มออกเดินทาง  ไกด์ก็แนะนำตัวและโปรแกรมท่องเที่ยววันนี้  ซึ่งจุดหมายแรกของเราวันนี้คือเกาะเฮ  ที่ใช้เวลาเพียง 15 นาทีจากท่าเรืออ่าวฉลองเท่านั้น 

เกาะเฮมีหาดหลัก ๆ อยู่สองหาด  คือหาดกล้วยซึ่งอยู่ทิศตะวันออกของเกาะ และหาดที่เรือของเราแวะซึ่งเป็นที่ตั้งของ coral island resort ทั้งนี้เรือจะจอดให้นักท่องเที่ยวเล่นน้ำ ดูปะการัง และทำกิจกรรมต่าง ๆ 1 ชั่วโมง

เนื่องจากมีเวลาไม่เยอะนักผมจึงตัดสินใจไม่ลงเล่นน้ำ  แต่ใช้เวลาเดินถ่ายภาพบนชายหาดแทนเพราะวันนี้อากาศดีมาก ๆ และน้ำที่นี่ก็ใสเหลือเกิน  ขนาดผมเป็นเด็กเกาะ เห็นทะเลอยู่บ่อย ๆ ยังอดร้องว๊าวเมื่อเห็นน้ำใส ๆ ไม่ได้เลย  จะใสแค่ไหนก็ลองดูกันเลยครับ มีทั้งภาพและวิดีโอมายืนยัน

Video ที่ผมลองถ่ายด้วย Nikon D90 ครับ  ยังใช้ไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่  ลองดูกันนะครับว่าน้ำใสแค่ไหน

ส่งนางแบบลงไปเล่นน้ำ อิอิ

กิจกรรมยอดฮิตของนักท่องเที่ยวก็คือ Parasailing ครับ  ดูแล้วน่าสนุกมากแต่ไม่ได้ลองถามราคาดูว่าคนละเท่าไหร่ มาคราวหน้าสงสัยต้องลองสักที

ลองบันทึกแบบ Video ด้วยเหมือนกัน

นอกจากทะเลจะสวยแล้วก็ยังมีสาว ๆ สวย ๆ มากมายเพราะเกาะแห่งนี้เป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวชาวจีน และชาวญี่ปุ่นมาก (ภาพนี้ซุ่มถ่ายจากระยะไกล หุหุ)

เมื่อครบหนึ่งชั่วโมงตามที่นัดไว้ก็ได้เวลาขึ้นเรือไปกันต่อครับ

เรือใช้เวลาเดินทางราวครึ่งชั่วโมงเท่านั้นก็ถึงเกาะราชา จุดหมายหลักของเราในวันนี้ โดยเรืออ้อมไปทางหลังเกาะเพื่อให้พวกเราดำน้ำดูปะการังกันก่อน ซึ่ง ณ จุดนี้มีทั้งปะการังและ ปลาสวยงามมากมาย และน้ำที่นี่ก็ใสมากไม่แพ้ที่เกาะเฮเช่นกัน ผมจึงอดไม่ได้ที่จะต้องลงไปเล่นน้ำด้วยหลังจากที่ถ่ายภาพจากบนเรือได้ 5-6 ภาพ

บรรยากาศบริเวณที่เป็นจุดดำน้ำดูปะการัง (Snorkeling)

เรื่องชูชีพกับหน้ากากดำน้ำไม่ต้องห่วงครับเพราะทางทัวร์เตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ  พร้อมทั้งเครื่องดื่มเย็น ๆ และผลไม้สดหลังจากดำน้ำกันจนเ  หนื่อยแล้ว  ซึ่งที่จุดนี้ทางทัวร์จะให้เวลาเล่นน้ำประมาณครึ่งชั่วโมง

เมื่อได้เวลาเรือจึงนำเรากลับไปยังหาดบาตก  ซึ่งเป็นหาดที่ดังที่สุดของที่นี่และเป็นที่ตั้งของ The Racha Resort อันเป็นความฝันของหลาย ๆ คนว่าจะได้พักที่นี่สักครั้งครับ

เกาะราชามีจุดเด่นมากคือ น้ำใสและสีของน้ำจะเป็นสีฟ้าสวยงามมาก  เรียกได้ว่าสวยงามไม่แพ้มัลดีฟเลยทีเดียว  มาดู video ที่ผมถ่ายไว้ตอนเรือกำลังจะเทียบท่านะครับ

ถึงฝั่งปั๊ปไกด์ก็เดินนำไปยังร้านอาหารซึ่งอยู่ห่างออกไปราว 10 นาที ส่วนผมใช้เวลาที่แสงกำลังสวยบันทึกภาพเหล่านี้มาฝากเพื่อน ๆ ครับ

หลังจากกดชัตเตอร์ชนิดไม่ยั้งได้สักพัก ก็ต้องรีบวิ่งตามลูกทัวร์คนอื่นไปเพราะเกรงว่าจะหลงทาง อิอิ … ซึ่งทางเดินจะเลียบไปกับรั้วของ The Racha ก็เลยถ่ายภาพมุมหนึ่งของรีสอร์ทแห่งนี้มาฝากครับ

เดินท่ามกลางแดดร้อนจัดยามเที่ยงได้สักพักก็ถึงร้านอาหารผัดไท ซึ่งทัวร์ได้จัดเตรียมอาหารบุฟเฟ่ต์มาตรฐานทัวร์ภูเก็ตไว้ให้ ประกอบด้วย ข้าวผัด, ต้มยำทะล, สลัด, ผักชุบแป้งทอด, ผัดเปรี้ยวหวาน (ทัวร์อื่น ๆที่ผมไปมาก็คล้าย ๆ กัน) … สำหรับรสชาติอาหารก็อยู่ในเกณฑ์ใช้ได้ครับ ไม่ได้อร่อยมากแต่ก็ไม่ถือว่าแย่ เรื่องปริมาณไม่ต้องห่วงครับมีเติมให้ตลอด น่าจะถูกใจคนกินจุ อิอิ

หลังจากทานข้าวเสร็จผมเลือกที่จะเดินต่อไปอีกหน่อยเพื่อเยือนหาดอีกแห่งหนึ่งของเกาะราชา นั่นคืออ่าวสยาม ซึ่งที่นี่มีนักท่องเที่ยวน้อยกว่าอ่าวบาตกมาก รีสอร์ทที่นี่ดูสบาย ๆ เข้ากับธรรมชาติมากกว่าแต่ก็ไม่หรูหราเท่า The Racha

เสียดายมากที่ตอนที่ผมมาถึงกำลังอยู่ในช่วงน้ำลง บริเวณริมหาดจึงมีหินโผล่ขึ้นมาบ้างทำให้ภาพน้ำทะเลไม่สวยเท่าที่ควร ลองดูก็แล้วกันครับว่าขนาดไม่สวยยังได้ภาพแบบนี้เลย

และแน่นอนครับ นางแบบสนุกสนานกับ action กับท้องฟ้าสดใสตามเคย

ผมถ่ายภาพไป ดูผลงานไป ชักสนุกอยากมีภาพตัวเองบ้าง เพราะปกติเป็นช่างภาพอย่างเดียว ก็เลยขอเป็นนายแบบบ้าง อิอิ

ถ่ายภาพได้พักใหญ่ก็หาทางเดินกลับไปยังอ่าวบาตก เพราะทัวร์มีเวลา free time ให้กับเราราว 3 ชั่วโมง ซึ่งผมใช้เส้นทางกลับคนละเส้นกับทางที่มา เป็นทางที่ต้องขึ้นไปบนเนินเขาเพื่อข้ามไปยังหาดอีกฝั่งหนึ่ง ระยะทางก็ใกล้นิดเดียวครับ ก่อนจะลาจากหาดสยามก็แอบเก็บภาพในมุมสูงจากเนินเขาไว้หน่อย

เดินราว ๆ 5 นาที่ก็กลับมาถึงอ่าวบาตกครับ โชคดีที่ผมถ่ายภาพหาดแห่งนี้ไปแล้วตั้งแต่ช่วงเที่ยง เพราะพอเริ่มบ่ายทิศทางของแสงก็ไม่ค่อยเหมาะกับการถ่ายภาพเท่ากับช่วงเที่ยง (ช่วงสาย ๆ ราว 10-11 โมงน่าจะเหมาะสุด) แถมตอนนี้น้ำลงด้วย ผมจึงเดินหามุมนั่งพักผ่อนและเก็บภาพบรรยากาศทั่ว ๆ ไป

คณะนักท่องเที่ยวกำลังสนุกกับการดำน้ำดูปลา

กิจกรรมหนึ่งที่สนุกมากคือการเล่นกับคลื่นบนท่าเรือทุ่น โดยเฉพาะเมื่อมีคลื่นลูกใหญ่ อธิบายไม่ถูกลองดู Video กันดีกว่าครับ

กิจกรรมนี้จะสนุกมากถ้าวิ่งตามคลื่นไปด้วย เสียดายตอนคลื่นลูกใหญ่ ๆ มาผมไม่ได้บันทึกภาพไว้ครับ

เมื่อได้เวลานัดราวบ่ายสามโมง เรือก็มารับเราที่ท่า และใช้เวลาเดินทางกลับสู่ท่าเรืออ่าวฉลองโดยใช้เวลาราว 35 นาทีเท่านั้น (เมื่อหลายปีก่อนผมเดินทางด้วยเรือหางยาวใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง หุหุ)

สรุปแล้วทริปแบบไปเช้าเย็นกลับ เกาะเฮ เกาะราชา เป็นทริปที่สนุกมากครับ สถานที่ทั้งสองแห่งสวยงาม น้ำใส ยิ่งถ้าในวันที่อากาศดีรับประกันได้เลยครับว่าไม่ผิดหวัง และที่สำคัญคือไม่เหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางมากเพราะเรือใช้เวลาเดินทางไม่นาน แถมกลับถึงภูเก็ตก่อน 4 โมงเย็นซะอีก ทำให้มีเวลาไปทำกิจกรรมอย่างอื่นในช่วงเย็นต่อได้ เช่นชมพระอาทิตย์ตกที่แหลมพรมเทพ หรือหาอาหาร seafood อร่อย ๆ ทานที่ร้านกันเอง หรือร้านต่าง ๆ แถวป่าหล่าย … เอาเป็นว่าเพื่อน ๆ ที่สนใจก็ลองติดต่อกันได้เลยครับที่คุณโอ๋ 089-726-1788, 087- 263-4488 … มีโอกาสเมื่อไหร่ 9MOT จะพาไปเที่ยวอีกนะคร้าบ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• October 10, 2007 — สารพัดเกาะรอบภูเก็ต (ภาค 1) (0)
• September 7, 2009 — ลองร้านใหม่…ปลายแหลมซีฟู้ด (1)
• July 9, 2009 — ทริปแคนู ตะลุยฝน (0)
• June 16, 2009 — วันเดียวเที่ยวสี่เกาะ (9)
• February 26, 2009 — ซอยรมณีย์ (0)
• February 1, 2009 — พาเที่ยวงานย้อนอดีตเมืองภูเก็ต (3)
• November 5, 2008 — อากาศดี้ดีที่…ภูเก็ต (0)
• April 15, 2008 — 360 องศาที่จุดชมวิวเขาขาด (2)
• March 26, 2008 — 9mot พาเที่ยว – L Orchidee Phuket (0)
• March 3, 2008 — ฟ้าใสแจ๋ว – น้ำใสปิ๊ง ที่เกาะไม้ท่อน (8)

ผมเองก็มีความต้องการแบบข้างต้นเหมือนกัน  แต่ปัญหาคือยังไม่มีอุปกรณ์ที่ตอบสนองความต้องการของผมได้ทั้งสองอย่าง  เพราะอุปกรณ์ที่ใช้ถ่ายโอนภาพจาก memory มาเก็บไว้มักจะมีขนาดและน้ำหนักที่ไม่สะดวกต่อการพกติดตัวประจำวัน  แต่ถ้าพกใส่กระเป๋ากล้องก็พอไหวอยู่   แต่อุปกรณ์ที่บางเบา สวยงามเหมาะกับการนำไปอวดชาวบ้านกลับไม่สามารถถ่ายโอนภาพจาก memory ได้โดยตรง  วันนี้ผมก็เลยเอาอุปกรณ์ทั้งสองแบบมาให้เพื่อน ๆ ลองดูข้อดีข้อเสียกันเผื่อว่าเพื่อน ๆ ที่กำลังตัดสินใจอยู่จะได้เลือกได้ ไม่ต้องซื้อทั้งสองอันอย่างผม อิอิ

อุปกรณ์ตัวแรกหลาย ๆ คนรู้จักดีครับ เพราะมันคือ iPod Touch ที่หลาย ๆ คนเอาไว้ฟังเพลง ดูหนัง เล่นเกมส์  นั่นเอง  แต่ผมเอาไว้เก็บภาพ หุหุ  เนื่องด้วยความจุที่มากถึง 32 GB ทำให้สามารถเก็บภาพ (ที่คัดแล้ว) ได้อย่างสบาย  ความจริงมีรุ่นที่ความจุสูงกว่านี้แต่แต้มบัตรเครดิตที่ผมมีมันแลกได้แค่นี้ หุหุ …  พูดถึงเรื่องความบางเบาแล้วหายห่วงครับ แถมหน้าตายังดูดีมีสกุลสไตล์ Apple เรียกได้ว่าเอาไปโชว์ได้ไม่อายใคร  ทั้งนี้ผมสรุปข้อดีข้อเสียของการใช้เจ้า iPod Touch ดังนี้ (หรือใครจะใช้ iPhone ก็ได้ครับ  เครื่องเดียวคุ้มเลย)

ข้อดี

• น้ำหนักเบาและรูปร่างบางมาก สะดวกต่อการพกพา
• หน้าตาดูดีมีสกุลสมราคายี่ห้อ Apple
• แบตเตอร์รี่ใช้งานได้นานพอสมควร
• จอระบบสัมผัสสะดวกกับการใช้งานมาก
• การนำเสนอภาพดูสวยงามน่าสนใจ
• จอขนาดใหญ่พอสมควร  ทำให้ดูภาพได้ชัดเจนกว่าจอง LCD หลังกล้อง
• ไฟล์ที่เก็บในตัว iPod จะถูกย่อขนาดโดยอัตโนมัติ ทำให้ไม่เปลืองพื้นที่เก็บข้อมูล
• มีฟังก์ชันอื่น ๆ ที่ช่วยให้การใช้งานสนุกขึ้น เช่น มี WIFI ที่สามารถนำภาพที่มี share บน internet ได้ทันที
• สามารถติดตั้งโปรแกรมอื่น ๆ เพื่อใช้งานได้มากมาย 

ข้อเสีย

• ราคาสูงเมื่อเทียบกับความจุ 32 GB ที่ได้  ถ้าซื้อเอามาเพื่อเก้บภาพอย่างเดียวคงเป็นการลงทุนที่ไม่คุ้มค่าสักเท่าไหร่
• การนำไฟล์เข้าสู่ iPod Touch  ต้องทำผ่านโปรแกรม iTune ซึ่งต้องใช้ computer ในการเชื่อมต่อ และแปลงไฟล์ 
• การจัดการภาพใช้ระบบ syncronize ดังนั้นในเครื่องของเราจะต้องเก็บภาพต้นฉบับไว้ด้วย  มิเช่นนั้นเมื่อ sync ครั้งต่อไป  iTune จะลบภาพใน iPod ทันที
• ไฟล์ใน iPod เป็นไฟล์ที่เหมาะกับการแสดงผลใน iPod เท่านั้นไม่ใช่ไฟล์ความละเอียดสูง  จึงไม่สามารถนำไปใช้งานอื่น ๆ ได้ดีนัก
• ไม่สะดวกในการ charge battery เพราะอุปกรณ์มาตรฐานจะชาร์จไฟผ่านสาย USB ซึ่งต้องต่อกับเครื่องคอมพิวเตอร์

อุปกรณ์ตัวต่อมาเป็นอุปกรณ์สำหรับ back up ข้อมูลจาก memory card ได้หลากหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็น CF, SD, MMC, MS  ซึ่งเมื่อเสียบ memory ลงไป อุปกรณ์ตัวนี้จะถามทันทีว่าจะ back up ทั้งหมดหรือไม่  ทั้งนี้ตัวที่ผมซื้อมาเป็นของยี่ห้อ Vosonic สามารถเลือก HD ใส่เองได้ไม่มีการ lock เหมือนบางยี่ห้อ  ซึ่งผมซื้อของ Seagate 500 GB ใส่ภาพได้เยอะสะใจเลย   ซึ่งนอกจากจะบันทึกภาพได้แล้วยังสามารถบันทึกไฟล์ VDO หรือต่อสายจาก TV เพื่อบันทึกรายการต่าง ๆ ก็ยังได้   ในด้านของงานเสียงสามารถเป็นได้ทั้งเครื่องอันเสียง ฟังวิทยุ  และที่สำคัญยังสามารถใช้งานเก็บข้อมูลเหมือน external hd ทั่ว ๆ ไปได้อีกด้วย  โดยมีสาย USB เพื่อเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์   ทีนี้มาดูข้อดีข้อเสียกันดีกว่า

ข้อดี

• เหมาะสำหรับการใช้เก็บสำรองไฟล์ Digital ทุกประเภท  โดยเฉพาะภาพ  เพราะสามารถใช้งานโดยต่อกับ memory ได้โดยตรงโดยไม่ต้องผ่านคอมพิวเตอร์  ซึ่งสะดวกมากกับการใช้งานภาพสนาม
• หน้าจอแสดงผมมีขนาดใหญ่ (ใหญ่กว่า ipod เล็กน้อย)
• สามารถอ่านไฟล์ RAW โดยสามารถ download firmware มา update เพื่อให้อ่านไฟล์ RAW ของกล้องรุ่นใหม่ ๆ ได้ตลอด  ตัวที่ผมใช้งานอยู่สามารถอ่านไฟล์ RAWของเจ้า D90 ได้อย่างดีไม่มีปัญหา
• มีประโยชน์ในด้านการบันทึกรายการทีวีได้ด้วย
• ใช้เป็นวิทยุสำหรับฟังแก้เซ็งได้ด้วย

ข้อเสีย

• แม้ขนาดไม่ได้ใหญ่โตมากนัก  สามารถนำไปใช้ภาคสนามโดยเก็บไว้ในกระเป๋ากล้องได้  แต่คงไม่สะดวกที่จะนำติดตัวไปใช้ในชีวิตประจำวัน
• แบตเตอร์รี่ใช้งานได้น้อยกว่า ipod touch
• การ back up ภาพจาก memory แบบ SD 1 GB (รุ่นธรรมดา)  ใช้เวลาถึง 5 นาที   แต่เมื่อเปลี่ยนมาใช้แบบ SDHC class 6 ขนาด 4 GB  กลับใช้เวลาใกล้เคียงกันคือ 6 นาทีเศษ ๆ  แสดงว่าความเร็วขึ้นอยู่กับ memory ที่ใช้งานด้วย
• หน้าจอไม่ได้เป็นแบบสัมผัส ต้องใช้งานผ่านปุ่มซึ่งก็ตอบสนองไม่เร็วทันใจเท่าที่ควร
• มีปัญหาเรื่องการอ่านข้อมูลภาษาไทย (ชื่อไฟล์)

ทีนี้เรามาดูภาพเปรียบเทียบของเจ้าสองตัวนี้ดีกว่านะครับ

 เริ่มจาก ipod touch 3rd gen 32 GB  ภาพคมชัดสวยงามดีครับ

ต่อมาเป็นเจ้า Vosonic + HD 500 GB  ที่จริงก็ไม่ได้ตัวใหญ่มากหรอกครับ แต่พอเทียบกับเจ้า ipod touch แล้วยังกะเรือรบกับเรือหางยาว

เทียบกันจะ ๆ ไปเลย จะเห็นได้ว่าจอของ vosonic ใหญ่กว่าเล็กน้อย

เทียบกับฝ่ามือจะได้เห็นว่าเจ้า ipod touch เล็กแค่ไหน

สำหรับ vosonic ก็ขนาดประมาณฝ่ามือผมพอดี แต่ความหนานี่สิเทียบกับเจ้า ipod touch ไม่ได้เลย

เพื่อน ๆ หลายคนอาจไม่เห็นด้วยที่ผมนำอุปกรณ์สองประเภทมาเปรียบเทียบกัน  แต่ความตั้งใจคืออยากรู้ว่ามีตัวใดตัวหนึ่งที่พอจะทน ๆ ใช้แทนอีกตัวได้หรือไม่  แต่ก็พบว่ามันไม่สามารถใช้งานแทนกันได้จริง ๆ เพราะแต่ละตัวถูกออกแบบมาใช้งานคนละประเภท ใครมีอุปกรณ์ประเภทนี้ที่ตอบโจทย์ทั้งสองอย่างก็มาเล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ

สรุปแล้วเพื่อน ๆ ที่ต้องการอุปกรณ์ back up ภาพภาพสนามและต้องการดูผลงานของตัวเองทันที  ก็คงต้องใช้เจ้า vosonic แต่ถ้าใครต้องการ gadget งาม ๆ พร้อมภาพถ่ายฝีมือตัวเองไว้อวดเพื่อน ๆ ล่ะก็ ipod touch คือคำตอบครับ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• ไม่มีบทความที่เนื้อหาใกล้เคียงกัน

เช้าวันอาทิตย์ผมออกเดินทางจากภูเก็ตตั้งแต่ 6:45 เพราะเวลานัดขึ้นเรือคือ 8:30 ครึ่งที่ท่าเรือทับละมุจังหวัดพังงา ซึ่งอยู่ห่างอีกไกลโขทีเดียว  (ปกติจะต้องไปขึ้นที่ท่าเรือน้ำเค็มซึ่งไกลกว่านี้ แต่วันนี้ที่ท่าเรือดังกล่าวมีการประท้วงจึงใช้ที่นี่แทน)   ทีแรกว่าจะแวะทานขนมจีนเจ้าอร่อยกันที่โคกกลอยซึ่งเป็นทางผ่าน  แต่ปรากฎว่าร้านปิด  จึงเปลี่ยนจุดหมายไปเป็นขนมจีน (อีกเช่นกัน) ที่ท้ายเหมือน  แต่ก็ปิดอีก  (สงสัยจะเป็นวันขนมจีนแห่งชาติ)  ในเมื่อร้านปิดหมดก็เลยต้องไปฝากท้องกันที่ 7 eleven สาขาท่าเรือทับละมุซึ่งอยู่ติด ๆ กับบริษัททัวร์ที่เราจะเดินทางกันในวันนี้พอดี

ก่อนออกเดินทางเจ้าหน้าที่ของทางบริษัทก็เรียกประชุม เอ้ย! เรียกรวมกลุ่มเพื่ออธิบายแผนการเดินทาง รวมถึงความปลอดภัยในการเดินทาง  และที่ผมชอบมากก็คืออธิบายเรื่องการรักษาสิ่งแวดล้อม และรณรงค์ไม่ให้อาหารปลาหรือจับปลา (นีโม) เพราะเป็นการทำลายระบบนิเวศน์ในท้องทะเล

เมื่อ brief เสร็จแล้วก็ได้เวลาเดินทางกันซะที  ทีแรกผมก็นึกว่านักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ที่เดินนำหน้าผมกำลังจะไปสิมิลัน  ที่ไหนได้ทั้งหมด (น่าจะราวเกือบ 40 คน)  ล้วนเป็นเพื่อนร่วมทางของผมในวันนี้เดินทางสู่หมู่เกาะสุรินทร์กับเจ้า speed boat ลำเบ้อเริ่ม 3 เครื่องยนต์  ซึ่งน่าจะวิ่งเร็วมากทีเดียว

หลังจากที่ทุกคนขึ้นเรือเรียบร้อยก็มีการแจกเครื่องดื่มเพิ่มความสดชื่นให้กับทุกคน  และสามารถหยิบเองเพิ่มเติมได้ตลอดเวลา  จากนั้นก็มีการอธิบายเรื่องความปลอดภัยขณะอยู่บนเรือ  ซึ่งก็ได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้างเพราะเสียงเรือค่อนข้างดัง  แต่ก็ไม่เป็นห่วงมากนักเพราะได้มีการอธิบายรอบหนึ่งแล้วก่อนขึ้นเรือ  ทั้งนี้จะมีเจ้าหน้าที่ทั้งคนไทยและฝรั่งคอยเข้ามาพูดคุยด้วยเป็นระยะ  ดังนั้นถ้าใคร พูด-ทาย-ม่าย-ค่อย-ทาหนัด ก็ไม่ต้องห่วงครับเพราะมีเจ้าหน้าที่เป็นฝรั่งตัวเป็น ๆ ด้วย …

การเดินทางบนเรือ speed boat แม้ว่าจะเป็นลำใหญ่และความเร็วสูง แต่เนื่องจากระยะทางไกลมาก  จึงต้องใช้เวลาเดินทางราว 1:45 ชม. (วันที่อากาศไม่ดี ลมแรงอาจใช้เวลามากกว่านี้อีก โอ๊วแม่เจ้า) ดังนั้นขอแนะนำว่าเพื่อน ๆ ที่จะมาทริปนี้น่าจะหากิจกรรมฆ่าเวลาติดตัวมาด้วย  อย่างผมเองก็นั่งฟัง ipod เพลินไปเลย  ในขณะที่หลาย ๆ คนเลือกที่จะงีบเอาแรงหลังจากต้องตื่นแต่เช้า

หลังจากแล่นท่ามกลางทะเลที่ค่อนข้างราบเรียบมาได้พักใหญ่  เราก็มาถึงเกาะสุรินทร์ใต้ (หนึ่งในสองเกาะใหญ่ของหมู่เกาะสุรินทร์)   ซึ่งจุดนี้เป็นจุดแรกที่เรือจะลอยลำให้พวกเราได้ลงไป snorkeling กัน   โดยอ่าวแห่งนี้ชื่อ “อ่าวผักกาด”   อันเนื่องมาจากปะการังบริเวณนี้มีลักษณะที่คล้ายผักกาดนั่นเอง .. ผมรอให้เหล่านักท่องเที่ยวทยอยกันลงน้ำเพื่อให้มีพื้นที่สำหรับถ่ายภาพในมุมต่าง ๆ ได้สะดวก แต่ก็ดูเหมือนแสงจะไม่ค่อยอำนวยเพราะท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆ  ทำให้ถ่ายภาพได้ไม่สดใสเท่าที่ควร  ทั้ง ๆ ที่ความจริงสีน้ำทะเลของเกาะสุรินทร์ก็สวยงามไม่แพ้เกาะอื่น ๆ ในทะเลอันดามัน  ในที่สุดผมก็ต้องลงน้ำเพราะหามุมถ่ายภาพที่ถูกใจไม่ได้ และกลัวว่าอยู่บนเรือจะเมาเรือเสียเปล่า ๆ เพราะใกล้ ๆ ฝั่งคลื่นค่อนข้างแรงทำให้เรือโคลงไปมาพอสมควร

ผมดื่มด่ำกับความงามของปะการังน้ำตื้นของอ่าวผักกาดอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง  เสียดายจริง ๆ ที่ไม่สามารถเก็บภาพมาฝากเพื่อน ๆ ได้เพราะกล้องของผมไม่มี housing  .. ครั้นจะเอาใส่ถุงพลาสติกใสมัดหนังยางพลาสติกลงไปก็กะไรอยู่เพราะคงได้แค่ 2-3 ภาพหลังจากนั้นก็ต้อง bye bye เจ้า d90 ตัวนี้ไปตลอดกาล … ตอนดูปะการังเห็นคนใช้กล้อง compact ใส่ housing แล้วแสนจะอิจฉาอยากได้บ้าง หุหุ เพราะบรรยากาศใต้น้ำที่นี่สวยงามสมกับเป็นจุดดูปะการังน้ำตื้นที่สวยที่สุดจุดหนึ่งของเมืองไทยเลยทีเดียว

ได้เวเลาขึ้นเรือก็เกือบจะเที่ยงแล้ว เรือจึงนำเราเข้าสู่เกาะสุรินทร์เหนือซึ่งเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติ และแน่นอนมีร้านอาหารซึ่งกำลังรอเหล่านักท่องเที่ยวที่กำลังหิวโซอย่างพวกเราอยู่เช่นกัน อิอิ … ก่อนเรือจะถึงหาด  ผมได้มีโอกาสถ่ายภาพน้ำทะเลใส ๆ ของหมู่เกาะสุรินทร์  หลังจากที่ท้องฟ้าที่ค่อย ๆ เปิดมากขึ้นเรื่อย ๆ นับว่าโชคดีมากทีเดียวที่ได้มีโอกาสแบบนี้แม้ว่าจะยังมีเมฆอยู่บ้างก็ตาม

หลังจากเรือจอดให้พวกเราขึ้นฝั่งแล้ว  ผมไม่รอช้ารีบเก็บภาพในขณะที่แสงแดดยังคงมีอยู่  ซึ่งหาดด้านตะวันออกที่เรือจอดนี้ก็มีมุมให้ถ่ายภาพหลายมุมทีเดียว …

ถ่ายภาพได้สักพักก็ได้เวลาเติมพลังกับอาหารเที่ยงที่ห้องอาหารของอุทยาน  ซึ่งกว้างขวางเพียงพอที่จะรองรับนักท่องเที่ยวได้มากมาย  อาหารที่บริษัททัวร์จัดให้ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว  มีอาหารอยู่ 4 อย่างและผลไม้สดรสชาติอร่อยทุกอย่างครับ

ผมทานอาหารเสร็จก่อนใคร ๆ เพราะตั้งใจจะหามุมถ่ายภาพสวย ๆ ให้เต็มที่   … ผมเลือกเดินขึ้นมุมสูงซึ่งเป็นบ้านพักของอุทยานเพราะกะว่าภาพท้องทะเลจากมุมสูงจะให้สีของน้ำที่สวยกว่าเพราะแสงสะท้อนในน้ำจะน้อย  แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะต้นไม้ที่ร่มรื่นของเกาะแห่งนี้บดบังทัศนียภาพจนทำให้ไม่เหมาะกับการถ่ายภาพ  จึงต้องเดินลงไปทางอ่าวฝั่งด้านหลังอุทยาน  และก็ไม่ผิดหวังครับ  เพราะที่นี่มุมของแสงกำลังสวยพอดี  ผมจึงเก็บภาพมาฝากหลายภาพเลยครับ

ชายหาดด้านหลังนี้มีเต้นท์กางอยู่ริมทะเลหลายเต้นท์ทีเดียว เรียกได้ว่าบรรยากาศสุดยอดจริง ๆ

และที่ขาดไม่ได้ก็คือถ่ายภาพบุคคลกันอย่างสนุกสนานกับน้ำทะเลใส ๆ และฟ้าสีครามเข้ม

ก่อนขึ้นเรือผมกลับมาถ่ายภาพใกล้ ๆ ที่เรือจอดอีกครั้ง เห็นกลุ่มเด็ก ๆ ชาวมอร์แกนกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานจึงบันทึกภาพไว้ เห็นแล้วไม่แปลกใจเลยที่เขาเหล่านี้ว่ายน้ำดำน้ำเก่งทุกคนเพราะอยู่กับทะเลมาตั้งแต่เด็กแบบนี้นี่เอง

ขึ้นเรือเดินทางกันต่อ

หลังจากนั้นก็ได้เวลาที่เราเดินทางกันต่อ ซึ่งช่วงบ่ายนี้เรือแล่นออกมาได้ไม่ถึง 5 นาทีก็แวะให้เราดำน้ำกันตรงอ่าวที่ชื่ออ่าวช่องขาดหน้าอุทยานนั่นเอง ซึ่งผมก็ไม่พลาดที่จะลงไปชมความสวยงามเช่นเดิม หลังจากนั้นจึงเดินทางต่อไปอีกหน่อยเพื่อชมจุดดำน้ำที่สุดที่สุด นั่นก็คืออ่าวแม่ยาย ซึ่งอ่าวแห่งนี้มีดอกไม้น้ำและนีโมตัวโต ๆ ให้เห็นมากกว่าสองจุดแรก และมีปะการังสวย ๆ ที่ยังสมบูรณ์มากมาย นอกจากนี้ยังมีฝูงปลาน้อยใหญ่มากมายสวยงามสมกับที่นั่งเรือมาเป็นชั่วโมง ๆ

ผมยังคงไม่สามารถถ่ายภาพใต้น้ำได้เหมือนเดิมจึงนำภาพของน้ำสวย ๆ จากมุมมองบนเรือมาฝากแทน

หลังจากผ่านการดำน้ำดูปะการัง 3 จุดแล้ว ก็ได้เวลาเดินทางกลับซึ่งทุกคนแทบจะสลบไสลเพราะเพลียจากแดดและการดำน้ำ แต่ทุกคนก็ต้องตื่นก่อนจะถึงฝั่งเพราะเรือแล่นผ่านกลุ่มฝนทำให้เปียกกันคนละเล็กละน้อยพอชื่นใจ ตอนที่เรือแล่นผ่านกลุ่มฝนก็น่ากลัวเหมือนกันเพราะมันดำทะมึนไปหมด พอเรือผ่านฝนมาได้ก็ค่อยโล่งใจ หันกลับไปดูอีกที่เห็นเรือประมงกำลังมุ่งเข้าสู่กลุ่มฝนจึงบันทึกภาพไว้เป็นที่ระลึก

เรามาถึงท่าเรือกันราว 5 โมงครึ่งซึ่งบรรยากาศกำลังสวยพอดีผมจึงบันทึกภาพไว้เป็นที่ระลึก

พวกเรามาถึงฝั่งกันโดยปลอดภัย .. หลังจากนำหน้ากากดำน้ำและ fin ที่ทางทัวร์ให้บริการฟรีไปคืนแล้ว ผมก็พาเพื่อน ๆ ไปแวะทานอาหารเย็นที่ร้านบินหลาหาดท้ายเหมือง ซึ่งเป็นร้านประจำที่อาหารรสชาติถูกปากและราคาถูกมากเมื่อเทียบกับที่ภูเก็ต นับเป็นการปิดทริปดูปะการังน้ำตื้นแบบ one day trip ที่สนุกและประทับใจมากอีกทริปหนึ่ง จึงขอลาเพื่อน ๆ ด้วยภาพแสงสุดท้ายของหาดท้ายเหมืองที่อาจจะเบลอ ๆ หน่อยเพราะไม่ได้เอาขาตั้งกล้องไปด้วย หุหุ

สำหรับเพื่อน ๆ ที่สนใจเดินทางไปทัวร์สนุก ๆ แบบนี้ก็ติดต่อได้ที่คุณโอ๋ yoursvacation โทร 089 726 17 88 ครับผม

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• ไม่มีบทความที่เนื้อหาใกล้เคียงกัน

บางครั้งมันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เราจะต้องเลือกทางเดินและเส้นทางที่เราเลือกเป็นเส้นทางใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยเราก็รู้สึกได้ว่ามีคนคอยเป็นกำลังใจให้เสมอ … ขอบคุณความทรงจำดี ๆ ที่มีให้กันเสมอมา

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• February 4, 2009 — โปรโมชั่นโรงแรมภูเก็ต : สุโขสปารีสอร์ท (0)
• May 23, 2008 — ส่งการบ้านที่ e-marketing day (6)
• August 14, 2007 — มวยไทยไชยา ที่สุดแห่งศิลปะป้องกันตัวของไทย (9)

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• ไม่มีบทความที่เนื้อหาใกล้เคียงกัน

เมื่อเธอกลับมาทำานวันต่อไปปรากฏว่าทาได้แค่ครึ่งกิโลเท่านั้น หัวหน้ารู้สึกท้อใจมาก แล้วเข้ามาถามเธอว่า
“โทษทีเถอะ ทำไมคุณทาได้น้อยลงทุกวันๆ ทั้งๆที่ผมให้คุณพักผ่อนแล้ว”

“ง่ายๆ” เธอตอบ “ยิ่งทาชั้นก้อยิ่งห่างจากกระป๋องสีขึ้นเรื่อยๆ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• September 8, 2009 — ผู้ชายผิดสัญญา (0)
• August 17, 2009 — ช่วยเพื่อนสร่างเมา (0)
• June 8, 2009 — เรียกพ่อสิลูก (1)
• June 4, 2009 — เด็กหญิงคำหล้า (1)
• March 25, 2009 — เผยเบื้องหลังเหตุไฟใหม้ซานติก้า (0)
• March 9, 2009 — ค้างคาวดูดเลือด (0)
• February 5, 2009 — ตะเกียงวิเศษ (0)
• January 30, 2009 — ความสำเร็จสูงสุดของคนคนหนึ่ง (0)
• January 16, 2009 — คางคกข้ามถนน (0)
• December 12, 2008 — คู่แข่งหน้าใหม่ (0)

เพื่อให้เห็นภาพชัดขึ้น  ผมถ่ายภาพเปรียบเทียบ 2 ภาพ  โดยภาพแรกไม่ได้ใช้ฟิลเตอร์ PL จะเห็นได้ว่าที่ใบไม้ด้านหลังและบริเวณโขดหินจะมีแสงสะท้อนจำนวนมากทำให้ภาพดูมีสีสันไม่อิ่มตัวเท่าที่ควร  (เหมือนมีสีขาว ๆ เคลือบอยู่บนใบไม้) แต่ภาพที่สองใช้ฟิลเตอร์ PL ช่วยตัดแสงสะท้อนดังกล่าวออกไปบางส่วนทำให้ภาพดูมีสีสันอิ่มตัวดีขึ้น 

การที่ฟิลเตอร์ PL จะตัดแสงสะท้อนได้มากน้อยเพียงใดขึ้นอยู่มุมของแสงที่ตกกระทบด้วย  ซึ่งสามารถมองเห็นความแตกต่างได้เมื่อเราค่อย ๆ หมุนฟิลเตอร์ PL  สำหรับวิธีการดูว่ามุมไหนสามารถให้ผลในการใช้ฟิลเตอร์ PL ได้ดีที่สุดลองอ่านจากที่นี่นะครับ

ไหน ๆ ก็ไปถ่ายภาพน้ำตกแล้วก็เลยเอาภาพน้ำตกที่ถ่ายจากการสอนครั้งนี้มาฝากด้วยครับ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• June 16, 2009 — ถ่ายภาพทะเลให้ชวนฝัน (0)
• September 11, 2008 — มุมมองของแมลง (0)
• June 17, 2008 — อารมณ์ศิลปิน (2)
• May 24, 2008 — หมีแพนด้า… effect (0)
• May 2, 2008 — โต๊ะจำเป็น (3)
• April 20, 2008 — เล่นกับไฟ ภาค 2 (3)
• April 16, 2008 — สายน้ำกับ Shutter Speed (0)

สองภาพที่นำมาเป็นตัวอย่างนี้  ภาพบนเลือกใช้รูรับแสงกว้างกว่าภาพล่าง  จะเห็นได้ว่าช่วงของความชัดลึกของภาพล่างจะมากกว่า  ทั้ง ๆ ที่เป็นภาพที่ถ่ายจากมุมใกล้เคียงกัน, สภาพแสดงเดียวกัน   ดังนั้นเพื่อน ๆ สามารถควบคุมลักษณะภาพที่ออกมาได้โดยการเปลี่ยนค่ารูรับแสง (ภาพล่างจะใช้ความเร็วชัตเตอร์ต่ำกว่าภาพบน เพื่อชดเชยแสงที่น้อยลงจากการลดขนาดรูรับแสงนั่นเอง)

สิ่งหนึ่งที่ต้องระมัดระวังอย่างมากในการถ่ายภาพที่ Dept of field น้อย หรือชัดตื้นก็คือ   ช่วงของความชัดต้องไม่น้อยจนเกินไปจนทำให้รู้สึกว่าภาพนั้นไม่ชัด  หรือบางครั้งการโฟกัสของภาพไม่แม่นพออาจจะไปโฟกัสบริเวณอื่น ๆ ที่ไม่ใช่จุดที่ต้องการ อาทิถ่ายภาพดวงตาใกล้ๆ  และเลือกใช้รูรับแสงกว้าง ๆ แต่กล้องกับไปโฟกัสที่ขนตาแทนที่จะเป็นดวงตา ก็จะทำให้ภาพดูแล้วไม่คมชัดเท่าที่ควร

หรืออย่างการถ่ายภาพดอกไม้ ก็ต้องระวังว่ามีความชัดครอบคลุมกลีบดอกและเกสร มิเช่นนั้นอาจทำให้ดูเหมือนไม่ชัดได้เหมือนกัน (แต่บางครั้งถ้าเราต้องการให้ชัดเฉพาะจุดจริง ๆ อย่างเช่นภาพแนวมาโครก็ลืมปัจจัยนี้ไปได้ครับ)

ภาพตัวอย่างนี้เป็นภาพดอกบัวที่ผมเลือกควบคุมความชัดลึกให้ครอบคลุมกลีบดอกด้วย  แต่ก็ไม่ชัดลึกถึงขนาด background ด้านหลัง ทำให้ดอกไม้ดูโดดเด่นจากฉากหลังแต่ก็ยังดูคมชัดอยู่

เพื่อน ๆ ได้ทราบเทคนิคแล้วลองนำไปประยุกต์ใช้เพื่อเพิ่มความสวยงามให้กับภาพของเพื่อน ๆ นะครับ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• November 27, 2008 — มาใส่กะบังให้แฟลชของคุณกันเถอะ (0)
• September 11, 2008 — มุมมองของแมลง (0)
• June 4, 2008 — เก็บตก…ทำบุญ (0)
• May 24, 2008 — หมีแพนด้า… effect (0)
• April 16, 2008 — สายน้ำกับ Shutter Speed (0)
• February 11, 2008 — ทำไมต้อง Crop (1)
• January 7, 2008 — โหมด Auto ที่ผมไม่เคยลอง (0)

ไปถาม 3 คน นี้ว่าทำอะไรอยู่ คนแรกก็ตอบว่า ผมกำลังก่ออิฐครับ คนที่สองบอกกำลังก่อกำแพง แต่คนที่ 3 บอก กำลังสร้างโบสถ์เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา

ทั้งสามคนทำงานอย่างเดียวกัน แต่ว่าความกระตือรือล้น ความกระฉับกระเฉง ความตื่นตัวต่างกัน

คนแรกทำอย่างขอไปที คนที่สองทำไปก็ดูเวลาไป แต่คนที่สามทำอย่างมีความสุข ทำงานอย่างเดียวกันแต่มีความรู้สึกแตกต่างกัน เพราะอะไร

พอเขารู้ เขามองด้วยความรู้สึกว่าแต่ละคนทำงานต่างกัน แต่ละคนให้ค่าของงานไม่เหมือนกัน คนที่คิดว่าตัวเองก่ออิฐ ก็รู้สึกว่าตัวเองทำไปไม่ค่อยมีคุณค่า ก็ทำไปด้วยความเฉื่อยเนือย

อีกคนเห็นงานของตัวเองมันกว้างขึ้นมาหน่อย เพราะว่ากำลังก่อกำแพง ก็รู้สึกมีความกระฉับกระเฉงมากขึ้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะดูเวลา เพราะเขารู้สึกว่าเขามาทำก็เพื่อมีเงินใช้ ก็รอว่าเมื่อไรเวลาจะหมดเสียที

แต่คนที่ 3 เขารู้สึกว่าเขากำลังได้สร้างโบสถ์ กำลังสร้างวัด และคนไทยเมื่อรู้สึกว่าตัวเองได้มีส่วนสร้างวัด ก็รู้สึกปิติขึ้นมา มันไม่ใช่ผลตอบแทนที่เป็นเงิน แต่มันคือบุญกุศล เกิดความปิติ แรงจูงใจที่ทำให้เกิดเขาทำงานนั้น มันไม่ใช่เป็นเรื่องของรายได้หรือผลตอบแทนแต่ว่าเป็นศรัทธาที่โยงกับความรัก

เพราะฉะนั้นเราจะเห็นได้ว่า การทำงานอย่างเดียวกัน ก่ออิฐเหมือนกัน แต่มีความรู้สึกต่างกันเพราะว่ามองงานนั้นต่างกัน เราจะเห็นได้ว่าเราเห็นคุณค่าของงานเป็นเรื่องที่สำคัญมาก

คนที่ทำงานโดยคิดเพียงแค่ที่ว่าสิ่งที่ฉันทำมันเป็นเพียงรายได้หรือแค่อาชีพอย่างหนึ่ง เขาอาจจะทำแล้วก็รอว่าเมื่อไรเงินเดือนจะออก เมื่อไรจะถึงวันหยุด เมื่อไรจะถึงวันเสาร์อาทิตย์

เพราะว่าเขาไม่ได้ทำงานมุ่งหมายมากไปกว่าการมีผลตอบแทน หรือเงินเดือน แต่คนที่เขาทำงานและเห็นว่างานที่เขาทำมีคุณค่า มีส่วนในการสร้างสรรค์ประเทศ มีส่วนในการทำให้ประเทศเจริญก้าวหน้า หรืออย่างน้อยก็มีส่วนทำให้บริษัทองค์กรเจริญงอกงาม

คุณเป็นช่างก่ออิฐคนไหนครับ ?

Credit : บทความโดย…พระไพศาล วิสาโล  คัดลอกจาก  www.civil.rtaf.mi.th

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• February 26, 2009 — ลิงกับลา (0)
• November 14, 2008 — ใครเอาเนยแข็งของฉันไป (1)
• May 28, 2008 — คุณค่า (0)
• June 4, 2008 — ความลับ…ความรัก (0)
• May 18, 2008 — เพื่อน (1)
• April 21, 2008 — เล่านิทานสอนงานทีม ตอน : ถังรั่วใบใหญ่ (0)
• January 27, 2009 — กระรอกกับมะพร้าว (0)
• October 30, 2008 — เรื่องของเด็กน้อย กับหมา (0)
• May 21, 2008 — เกมส์แห่งความรัก (0)
• May 2, 2008 — เล่านิทานสอนงานทีม – ตอน “ชอบกินหัวปลา” (0)

หลังจากที่เขาเดินกระวนกระวายอยู่หลายนาที เผอิญมีหญิงสาวคนหนึ่งสังเกตเห็นเข้า และเดาได้ว่าสมชายกำลังกลัดกลุ้มทุกข์หนัก เช่นใด หญิงสาวจึงตรงเข้ามาหาและพูดด้วยความเห็นใจว่า

 “ คุณ คะ ๆ ห้องน้ำหญิงว่างอยู่ค่ะ ”

“ แต่ว่า … อ่า …” สมชายยังมีอาการ ลังเล

“ เถอะค่ะ.. ฉันเห็นใจ ฉันยินดีจะเฝ้าหน้าห้องน้ำให้

ถ้าคุณยอมสัญญากับฉัน 3 ข้อ ” หญิงสาวยื่นเงื่อนไข

“ ครับ ๆ ๆ ๆ … ผมตกลง สัญญาอะไร บ้างครับ ”

สมชายรับปากด้วยความเต็มใจยิ่ง  เนื่องจากอะไรต่อมิอะไรในลำไส้ ใกล้ระเบิดออกมาให้ขายขี้หน้าอยู่รอมร่อ 

“ ข้อแรก คุณต้องรีบใช้ห้องน้ำให้เร็วที่สุด  เพราะฉันอยู่เฝ้าได้ไม่นาน  เดี๋ยวอาจจะมีสุภาพสตรีที่ต้องการใช้ห้องน้ำมาที่นี่  แล้วเธออาจจะตกใจได้ถ้าเจอคุณอยู่ในนั้น ”

หญิงสาวเอ่ยขอคำสัญญาข้อแรก

“ อูยยย … เร็ว ๆ ครับ รีบบอกข้อ 2 ข้อ 3 มาด่วนเลย ”

 “ ข้อ 2 คุณต้องรักษาความสะอาด ห้ามทำให้เลอะเทอะสกปรก  เด็ดขาด พวกผู้ชายน่ะ ชอบทำห้องน้ำสกปรก ”

 “ ข้อ 3 ต่อเลยครับ เร็ว ๆ ๆ ๆ ”

 “ ข้อสุดท้ายสำคัญที่สุด.. คุณต้องสัญญาว่า ห้ามกดปุ่มใด ๆ ทั้งสิ้นในห้องน้ำหญิง นอกเหนือจากปุ่มชักโครก ”

คำสัญญาข้อสุดท้าย.. แม้จะทำสมชายค่อนข้างงง  ไม่เข้าใจว่าจะมีปุ่มอะไรในห้องน้ำหญิงนักหนา  แต่เขาก็รับคำเนื่องจากปวดท้องจนทนไม่ไหว  ว่าแล้วสมชายก็วิ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำ  หลังปลดทุกข์ อันหนักหน่วง เฮ้อ สบายตัวแล้ว  เขาจึงมีโอกาสได้พิจารณาห้องเล็ก ๆ โดยรอบ  ซึ่งพบว่าไม่มีอะไรต่างจากห้องน้ำชายสักเท่าไร

เว้นแต่.. ปุ่มแปลกประหลาดจำนวน 3 ปุ่ม  สีเขียว สีฟ้า และ สีแดง อยู่ที่ผนังห้องน้ำ!  แถมปรากฏอักษรย่อ

“ น.อ. ” ที่ปุ่มสีเขียว  “ พ.ล. ” ที่ปุ่มสีฟ้า และ  “ ด.ผ.อ.น.ม. ” ที่ปุ่มสีแดง

สมชายเริ่มเกิดความอยากรู้ อยากเห็น  เพราะห้องน้ำชายไม่ยักมีปุ่มพวกนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะละเมิดคำสัญญา  ลองกดปุ่มแรกที่เขียน ว่า “ น.อ. ”  ทันใด.. สิ่งน่าประ หลาดใจก็เกิดขึ้น เมื่อปรากฏมี  สายน้ำอุ่นพุ่งขึ้นฉีดล้างทำความสะอาดบั้นท้ายของเขา  อย่างนุ่มนวล แผ่วเบา และอุ่นสบาย   สมชายจึงรู้ว่า ที่แท้ “ น.อ. ” ย่อมา จากน้ำอุ่น!  ขณะนึกอิจฉาอุปกรณ์อำนวยความสะดวกในห้องน้ำหญิง   เขาก็อดใจไม่ไหว ต้องลองกดปุ่มที่สองที่เขียนว่า  “ พ.ล. ” ทันใดนั้น..ก็มีสายลมพัดพุ่งตรงใส่บั้นท้ายเขา  เป่าให้แห้งอย่างนุ่มนวล แผ่วเบาและอุ่นสบายเช่นเคย   ทีนี้ สมชายจึงเข้าใจกระจ่างว่า “ พ.ล. ” แปลว่าพัดลม!เมื่อสมชายเห็นความอัศจรรย์สุดยอดของบริการทันสมัย   ไปสองปุ่มแล้วเขาอดไม่ได้ที่ จะลองกดปุ่มสุดท้ายที่กำกับด้วยอักษรย่อยาวที่สุดว่า “ ด.ผ.อ.น.ม. ”

พลางนึกว่าปุ่มนี้น่าจะเป็นทีเด็ดสุดยอด  เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ  กว่าสมชายจะรู้ตัวอีกที ก็ตอนได้สติที่โรงพยาบาล  ทันทีที่ลืมตาขึ้น เขารีบถามพยาบาลที่อยู่ตรงหน้าทันทีว่า … “ นี่มันที่ไหนกัน ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย   เกิดอะไรขึ้น

ผมจำได้ว่าผมใช้บริการห้องน้ำหญิง แล้วผมมาอยู่นี่ได้ไง ”  

“ ตอนนี้คุณอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ  ที่คุณต้องมาอยู่นี่ก็เพราะคุณไปกดปุ่มสีแดงเข้าน่ะนะคะ ”

 เมื่อเห็นสมชายทำหน้างง พยาบาลสาวนางนั้นจึงเฉลยว่า  “ ปุ่มสีแดงที่มีอักษรย่อว่า ‘ ด.ผ.อ.น.ม. ’  หมายถึง ‘ ดึงผ้า อนามัย ’ ไงคะ …  ฉันต้องแสดงความเสียใจด้วย  เพราะคุณหมอต่อให้คุณไม่สำเร็จค่ะ   เครื่องมันดึงของคุณ แล้วยัดลงท่อชักโครกไปแล้วล่ะ ทำใจนะคะ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• September 17, 2009 — เธอคงเหนื่อย (0)
• August 17, 2009 — ช่วยเพื่อนสร่างเมา (0)
• June 8, 2009 — เรียกพ่อสิลูก (1)
• June 4, 2009 — เด็กหญิงคำหล้า (1)
• March 25, 2009 — เผยเบื้องหลังเหตุไฟใหม้ซานติก้า (0)
• March 9, 2009 — ค้างคาวดูดเลือด (0)
• February 5, 2009 — ตะเกียงวิเศษ (0)
• January 30, 2009 — ความสำเร็จสูงสุดของคนคนหนึ่ง (0)
• January 16, 2009 — คางคกข้ามถนน (0)
• December 12, 2008 — คู่แข่งหน้าใหม่ (0)