ว่าแล้ววันนี้ก็มาเฝ้าประตู central ตั้งแต่ยังไม่เปิด  พอเปิดปั๊บก็รีบจองตั๋วรอบแรกเลย  เพราะคาดว่ารอบต่อ ๆ ไปจะมีเหล่าน้อง ๆ มาดูกันเยอะ  กลัวว่าจะต้องนั่งท่ามกลางเสียงกรี๊ดเหมือนหลาย ๆ เรื่องที่ไปดูพร้อม ๆ กับเด็ก ๆ อิอิ

ปกติแล้วกว่าหนังจะฉายก็มีโฆษณาไม่ต่ำกว่า 20 นาที  แต่แปลกที่วันนี้เข้าไปช้ากว่าเวลาในตั๋วแค่ 5 นาทีหนังเริ่มไปแล้ว งงมาก ๆ  สงสัยคงต้องรีบทำรอบเอาเงินแหงมเลย … โชคดีจริง ๆ ที่ทั้งโรงมีไม่น่าจะเกิน 20 คน ทำให้ไม่รู้สึกแปลกแยกมากนัก  ที่สำคัญที่นั่งใกล้ ๆ กันแก่กว่าเราอีก หุหุ  อย่างน้องตูก็ไม่ได้แก่ที่สุดในโรงเฟ้ย

เอ้า… มาว่ากันที่ตัวหนังดีกว่า ฝอยมาเยอะแล้ว .. หนังก็เป็นเรื่องของรักแรกในวัยมัธยมต้น ที่นางเอกของเราพยายามทำสวย ทำดีทุกวิถีทางเพื่อให้รุ่นพี่ ม.ปลายที่หล่อที่สุดในโรงเรียนหันมาสนใจ ท่ามกลางคู่แข่งทั้งเพื่อนรุ่นเดียวกัน และเพื่อนรุ่นพี่ … การเล่าเรื่องก็เรียบง่ายไม่ซับซ้อน เน้นความน่ารักสดใสของตัวละครที่เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะได้ตลอดเรื่อง มีบทซึ้งระหว่างเพื่อนที่เรียกน้ำตาคนดู (บางคน) ได้เหมือนกัน  … ช่วงท้าย ๆ ของเรื่องก็จะมีการค่อย ๆคลี่คลายปมที่หนังผูกไว้ทีละปมช้า ๆ  แต่ผมคงไม่เล่าตรงนี้ละครับ เดี๋ยวจะเสียอัทธรสของท่านที่ัยังไม่ได้ไปชม … ที่มีเขียนนี่ก็แค่จะบอกว่า หนังเื่รื่องนี้ดูได้ดูดีครับ ไม่เสียดายตังค์  ถ้าจะเปรียบเทียบอารมณ์ผมว่าคล้าย ๆ กับ season change หรือไม่ก็ ความจำสั้น แต่รักฉันยาว น่ะครับ  ดูเสร็จออกมาก็อมยิ้ม และมานั่ง post อยู่นี่แหละ  (จนเพื่อนบางคนเริ่มแซวผมแล้วว่า เฮ้ย blog แกเป็น blog วิจารณ์หนังไปแล้วเรอะ - ทำไงได้ก็ปีนี้แทบไม่ได้เที่ยวเลยนี่ฝ่า 555) 

สุดท้ายก็ขอ confirm ครับว่าน้องโอ้หล่อเทพมากครับ  สาว ๆเตรียมตัวกรี๊ดได้เลย  ส่วนตัวแสดงอื่น ๆ ก็แสดงได้ดีดูแล้วเป็นธรรมชาติน่ารักดีทุกคน … ขอให้สนุกกับหนังนะครับ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• ไม่มีบทความที่เนื้อหาใกล้เคียงกัน

บางครั้งมันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เราจะต้องเลือกทางเดินและเส้นทางที่เราเลือกเป็นเส้นทางใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยเราก็รู้สึกได้ว่ามีคนคอยเป็นกำลังใจให้เสมอ … ขอบคุณความทรงจำดี ๆ ที่มีให้กันเสมอมา

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• February 4, 2009 -- โปรโมชั่นโรงแรมภูเก็ต : สุโขสปารีสอร์ท (0)
• May 23, 2008 -- ส่งการบ้านที่ e-marketing day (6)
• August 14, 2007 -- มวยไทยไชยา ที่สุดแห่งศิลปะป้องกันตัวของไทย (11)

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• ไม่มีบทความที่เนื้อหาใกล้เคียงกัน

หลังจากที่เขาเดินกระวนกระวายอยู่หลายนาที เผอิญมีหญิงสาวคนหนึ่งสังเกตเห็นเข้า และเดาได้ว่าสมชายกำลังกลัดกลุ้มทุกข์หนัก เช่นใด หญิงสาวจึงตรงเข้ามาหาและพูดด้วยความเห็นใจว่า

 “ คุณ คะ ๆ ห้องน้ำหญิงว่างอยู่ค่ะ ”

“ แต่ว่า … อ่า …” สมชายยังมีอาการ ลังเล

“ เถอะค่ะ.. ฉันเห็นใจ ฉันยินดีจะเฝ้าหน้าห้องน้ำให้

ถ้าคุณยอมสัญญากับฉัน 3 ข้อ ” หญิงสาวยื่นเงื่อนไข

“ ครับ ๆ ๆ ๆ … ผมตกลง สัญญาอะไร บ้างครับ ”

สมชายรับปากด้วยความเต็มใจยิ่ง  เนื่องจากอะไรต่อมิอะไรในลำไส้ ใกล้ระเบิดออกมาให้ขายขี้หน้าอยู่รอมร่อ 

“ ข้อแรก คุณต้องรีบใช้ห้องน้ำให้เร็วที่สุด  เพราะฉันอยู่เฝ้าได้ไม่นาน  เดี๋ยวอาจจะมีสุภาพสตรีที่ต้องการใช้ห้องน้ำมาที่นี่  แล้วเธออาจจะตกใจได้ถ้าเจอคุณอยู่ในนั้น ”

หญิงสาวเอ่ยขอคำสัญญาข้อแรก

“ อูยยย … เร็ว ๆ ครับ รีบบอกข้อ 2 ข้อ 3 มาด่วนเลย ”

 “ ข้อ 2 คุณต้องรักษาความสะอาด ห้ามทำให้เลอะเทอะสกปรก  เด็ดขาด พวกผู้ชายน่ะ ชอบทำห้องน้ำสกปรก ”

 “ ข้อ 3 ต่อเลยครับ เร็ว ๆ ๆ ๆ ”

 “ ข้อสุดท้ายสำคัญที่สุด.. คุณต้องสัญญาว่า ห้ามกดปุ่มใด ๆ ทั้งสิ้นในห้องน้ำหญิง นอกเหนือจากปุ่มชักโครก ”

คำสัญญาข้อสุดท้าย.. แม้จะทำสมชายค่อนข้างงง  ไม่เข้าใจว่าจะมีปุ่มอะไรในห้องน้ำหญิงนักหนา  แต่เขาก็รับคำเนื่องจากปวดท้องจนทนไม่ไหว  ว่าแล้วสมชายก็วิ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำ  หลังปลดทุกข์ อันหนักหน่วง เฮ้อ สบายตัวแล้ว  เขาจึงมีโอกาสได้พิจารณาห้องเล็ก ๆ โดยรอบ  ซึ่งพบว่าไม่มีอะไรต่างจากห้องน้ำชายสักเท่าไร

เว้นแต่.. ปุ่มแปลกประหลาดจำนวน 3 ปุ่ม  สีเขียว สีฟ้า และ สีแดง อยู่ที่ผนังห้องน้ำ!  แถมปรากฏอักษรย่อ

“ น.อ. ” ที่ปุ่มสีเขียว  “ พ.ล. ” ที่ปุ่มสีฟ้า และ  “ ด.ผ.อ.น.ม. ” ที่ปุ่มสีแดง

สมชายเริ่มเกิดความอยากรู้ อยากเห็น  เพราะห้องน้ำชายไม่ยักมีปุ่มพวกนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะละเมิดคำสัญญา  ลองกดปุ่มแรกที่เขียน ว่า “ น.อ. ”  ทันใด.. สิ่งน่าประ หลาดใจก็เกิดขึ้น เมื่อปรากฏมี  สายน้ำอุ่นพุ่งขึ้นฉีดล้างทำความสะอาดบั้นท้ายของเขา  อย่างนุ่มนวล แผ่วเบา และอุ่นสบาย   สมชายจึงรู้ว่า ที่แท้ “ น.อ. ” ย่อมา จากน้ำอุ่น!  ขณะนึกอิจฉาอุปกรณ์อำนวยความสะดวกในห้องน้ำหญิง   เขาก็อดใจไม่ไหว ต้องลองกดปุ่มที่สองที่เขียนว่า  “ พ.ล. ” ทันใดนั้น..ก็มีสายลมพัดพุ่งตรงใส่บั้นท้ายเขา  เป่าให้แห้งอย่างนุ่มนวล แผ่วเบาและอุ่นสบายเช่นเคย   ทีนี้ สมชายจึงเข้าใจกระจ่างว่า “ พ.ล. ” แปลว่าพัดลม!เมื่อสมชายเห็นความอัศจรรย์สุดยอดของบริการทันสมัย   ไปสองปุ่มแล้วเขาอดไม่ได้ที่ จะลองกดปุ่มสุดท้ายที่กำกับด้วยอักษรย่อยาวที่สุดว่า “ ด.ผ.อ.น.ม. ”

พลางนึกว่าปุ่มนี้น่าจะเป็นทีเด็ดสุดยอด  เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ  กว่าสมชายจะรู้ตัวอีกที ก็ตอนได้สติที่โรงพยาบาล  ทันทีที่ลืมตาขึ้น เขารีบถามพยาบาลที่อยู่ตรงหน้าทันทีว่า … “ นี่มันที่ไหนกัน ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย   เกิดอะไรขึ้น

ผมจำได้ว่าผมใช้บริการห้องน้ำหญิง แล้วผมมาอยู่นี่ได้ไง ”  

“ ตอนนี้คุณอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ  ที่คุณต้องมาอยู่นี่ก็เพราะคุณไปกดปุ่มสีแดงเข้าน่ะนะคะ ”

 เมื่อเห็นสมชายทำหน้างง พยาบาลสาวนางนั้นจึงเฉลยว่า  “ ปุ่มสีแดงที่มีอักษรย่อว่า ‘ ด.ผ.อ.น.ม. ’  หมายถึง ‘ ดึงผ้า อนามัย ’ ไงคะ …  ฉันต้องแสดงความเสียใจด้วย  เพราะคุณหมอต่อให้คุณไม่สำเร็จค่ะ   เครื่องมันดึงของคุณ แล้วยัดลงท่อชักโครกไปแล้วล่ะ ทำใจนะคะ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• September 17, 2009 -- เธอคงเหนื่อย (1)
• August 17, 2009 -- ช่วยเพื่อนสร่างเมา (0)
• June 8, 2009 -- เรียกพ่อสิลูก (1)
• June 4, 2009 -- เด็กหญิงคำหล้า (1)
• March 25, 2009 -- เผยเบื้องหลังเหตุไฟใหม้ซานติก้า (0)
• March 9, 2009 -- ค้างคาวดูดเลือด (0)
• February 5, 2009 -- ตะเกียงวิเศษ (0)
• January 30, 2009 -- ความสำเร็จสูงสุดของคนคนหนึ่ง (0)
• January 16, 2009 -- คางคกข้ามถนน (0)
• December 12, 2008 -- คู่แข่งหน้าใหม่ (0)

มาถึงลำดับที่สองของวันพิเศษในเดือนสิงหาคมสำหรับผมก็คือ “วันเกิด” ของผมเอง   ซึ่งปกติแล้วผมก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับวันนี้มากนัก เพราะไม่อยากนับว่าตัวเองอายุเท่าไหร่แล้ว  ตอนนี้ใช้ทั้งนิ้วมือ, นิ้วเท้า และกลับมานับนิ้วมืออีกรอบก็นับไม่พอแล้ว เหอ ๆๆ  … แต่ว่าในทุก ๆ ปี  วันนี้ก็จะเป็นวันที่ผมแอบชื่นใจอยู่เสมอ  เพราะได้รับคำอวยพรที่มีค่าทางใจมาก ๆ จากครอบครัวและเพื่อน ๆ ทุกคน …

วันนี้เป็นวันอาทิตย์หลังจากวันเกิด ผมกำลังรอลูกค้าที่มาใช้บริการถ่ายภาพในสตูดิโออยู่ก็เลยนำภาพ “สิงห์น้อย” ตัวแทนของ “ของขวัญ” ที่ได้รับจากทุก  ๆ คน … มาแสดงแทนคำขอบคุณจากผมนะครับ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• ไม่มีบทความที่เนื้อหาใกล้เคียงกัน

หลักสูตรนี้เปิดเป็นครั้งแรกเพื่อทดลองว่าอาจารย์จะสอนไหวหรือเปล่า อิอิ  ซึ่งตลอดการเรียนผมล่ะสงสารอาจารย์จริง ๆ  เพราะคนเรียนเยอะ แต่ละคนก็พื้นฐานไม่เท่ากัน และมีหลายคนที่ตามไม่ค่อยทัน  ทำให้เนื้อหาบางอย่างไม่สามารถสอนได้ทัน (เสียดายจริง ๆ)  เนื่องจากอาจารย์ต้องการให้ทุกคนไปพร้อม ๆ กัน  แต่ก็ไม่เป็นไรครับเพราะเท่าที่เรียนแค่สองวันก็ได้อะไรมากมาย  เพราะอาจารย์ถ่ายทอดวิชาเก่งมาก และใจเย็นสุด ๆ  (สงสัยเจอสอนเด็ก ๆ มาเยอะ คงชินกับความวุ่นวายใน class)

โดยภาพรวมแล้วต้องยอมรับว่าตัวโปรแกรมนั้นใช้งานง่ายกว่า AutoCAD , 3D Max มาก ๆ และเหมาะกับการขึ้นรูปเพื่อการนำเสนอผลงาน ส่วนถ้าจะเอาไป draft คงต้องส่งไปทำต่อที่ AutoCAD อีกที  แต่อย่างไรก็ต้องให้เครดิตพี่กูเกิ้ลเขาล่ะครับที่มีโปรแกรมเก่ง ๆ ดี ๆ แบบนี้ให้ใช้กันฟรี ๆ อิอิ

เนื่องจากมีเวลาน้อย งานที่ใช้ส่งเพื่อจะรับใบประกาศนียบัตรจึงเป็นงานง่าย ๆ และผมก็ได้นำมาลงเพื่อเป็นเกียรติประวัติกับตัวเองด้วย ว่าข้าน่ะใช้โปรแกรม sketchup เป็นแล้วนะเฟ้ย … อย่าเพิ่งคิดว่าเป็นภาพ pool villa หรู ๆ หรือหุ่นยนต์กำลังสู้รบกันเหมือน transformer นะครับ  มันเป็นแค่กล่องธรรมดา ๆ นี่แหละ อิอิ  แต่ลองสร้างให้แสงเปลี่ยนไปตามเวลาเท่านั้นเอง 555  ไว้วันหลังได้ลองทำงานจริง ๆ แล้วจะเอามาโชว์ว่าพัฒนาไปถึงไหนแล้ว แต่ตอนนี้ก็ชมสุดยอดผลงานชิ้นแรกของผมไปก่อนนะคร้าบ …

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• ไม่มีบทความที่เนื้อหาใกล้เคียงกัน

เนื้อหาของหนังว่าด้วยเรื่องของสองวัยรุ่น (รุ่นใกล้ ๆ ผม …… แต่สมัย 10 กว่าปีที่แล้ว อิอิ) ที่คนนึงอกหัก คนนึงดรอปจากการเรียน  เก็บกระเป๋าพร้อมปมในใจไปผจญภัยกันที่เมืองนอก   และก็ได้ผจญภัยกันจริง ๆ เจอทั้งความลำบาก ความสนุก ความสุข ความเศร้า และเหตุการณ์ไม่คาดคิดมากมายที่บางครั้งกระทบต่อมิตรภาพของสองสาว

แม้ว่าหนังจะค่อนข้างยาว แต่ก็เล่าเรื่องได้อย่างต่อเนื่องลงตัว ดูแล้ว in ไปกับสองตัวละคร โดยหนังค่อย ๆ บอกอะไรบางอย่างผ่านเนื้อเรื่องที่สองสาวต้องเผชิญ  ปมเล็ก ๆ ของหนังเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมอยากให้ทุกคนได้ดูและนำไปคิด  เพราะผมเห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนและรวมถึงตัวผมด้วย  มักจะคิดอะไรเหมือนตัวละครในเรื่องนี่แหละ ทั้ง ๆ ที่ดูแล้วความคิดความอ่านน่าจะโตกว่าสองสาวในเรื่องเยอะ  จะว่าไปมันก็เป็นิสัยอย่างหนึ่งของคนไทย (ส่วนใหญ่)  นั่นคือการไม่เคารพกฎ  เมื่อทำผิดแล้วก็พยายาเอาตัวรอด หรือถ้าถูกจับได้-ถูกลงโทษก็มักจะโทษโน่นโทษนี่  แถมพาลไปโกรธคนที่ควบคุมกฎหรือคนลงโทษซะด้วยในฐานะที่ไม่เห็นใจ ที่สำคัญคือมองเรื่องที่ตัวเองทำผิดเป็นเรื่องเล็กหรือบางทีก็มองว่าไม่ผิดด้วยซ้ำ และไม่ควรถูกลงโทษ จึงเป็นที่มาของความขัดแย้งในที่สุด … แต่ผมเชื่อเสมอว่า คนเราเปลี่ยนกันได้ แต่บ้างครั้งก็ต้องอาศัย “จุดเปลี่ยน”  ในหนังของเรื่องนี้มีจุดเปลี่ยนเช่นกัน  แต่จะสายเกินไปหรือไม่ผมไม่บอกดีกว่า  ไปลุ้นกันเอาเองในหนัง “หนีตามกาลิโลโอ” … ส่วนในชีวิตจริง เพื่อน ๆ ลองย้อนคิดดูนะครับว่าเคยทำอะไรที่ไม่เข้าร่องเข้ารอย แล้วคิดแต่โทษคนอื่น โกรธคนอื่น แทนที่จะรู้สึกผิดแล้วปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นหรือไม่ … ถ้ายังนึกไม่ออกก็ลองไปดูหนังเรื่องนี้นะครับ เผื่อเพื่อน ๆ พบคำตอบว่า  มีอะไรใน ”หนีตามกาลิเลโอ” …

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• October 27, 2007 -- “กฎเกณฑ์” กับ “ความถูกต้อง” (1)

วันนั้นเรานัดกันที่บ้านผมตอนบ่ายโมง  ระหว่างรอเพื่อน ๆ ก็ฆ่าเวลาด้วยการสอยกระท้อนห่อหน้าบ้าน หนุกหนานไปตาม  ๆ กัน  ทำให้วันนี้คนที่แอบมาเก็บคงแปลกใจว่าลูกมันหายไปไหนหมดหว่า อิอิ … ที่จริงก็อยากให้มีคนมาช่วยกินเยอะ ๆ ครับเพราะเสียดายที่กระท้อนหวานลูกโต ๆ ต้องมาเน่าอยู่ใต้ต้นเพราะที่บ้านกินกันไม่ทัน

เมื่อได้ฤกษ์เดินทางผมก็เป็นคนขับรถกะบะขึ้นไปตามเส้นทางหลังบ้าน  ขึ้นเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทางขึ้นพระใหญ่  ระหว่างทางจะมองเห็นวิวทะเลและวัดฉลองสวยงามมาก  ใช้เวลาราว 15 นาทีเราก็ถึงทางเข้าสวน  ซึ่งต้องจอดรถไว้เนื่องจากเส้นทางหลังจากนี้ลาดชันและทุรกันดารพอสมควร

ลงรถเตรียมเดินเท้าเข้าสวน

เมื่อถึงสวนทุเรียนซึ่งเป็นสวนที่คุณปู่มอบไว้ให้กับคนรุ่นหลังพร้อม ๆ กับผลไม้หลายชนิด ไม่ว่าจะเป็น ทุเรียน, เงาะ, จำปาดะ, มังคุด, ลูกหยี, ลองกอง .. อย่าเพิ่งนึกว่าเป็นสวนใหญ่นะคร้าบ  เพราะที่พูดมาทั้งหมดมีเพียงอย่างละไม่กี่ต้น  ไว้สำหรับทานกันในครอบครัวเท่านั้น  แต่นี่ก็เป็นเสมือนมรดกอันล้ำค่าที่บรรพบุรุษของผมทิ้งไว้ให้  ผมจำได้ว่าสมัยเด็ก ๆ ในช่วงฤดูผลไม้จะต้องเดินขึ้นเขากับลูกพี่ลูกน้องเพื่อมาเก็บทุเรียนที่หล่นใต้ต้น   เรียกได้ว่ามานั่งรอกันทั้งวัน  พอได้ยินเสียงตุ๊บก็จะวิ่งแข่งกันไปหาใต้ต้นว่าใครจะเจอลูกทุเรียนก่อนกัน   ซึ่งยังคงเป็นภาพที่ประทับใจผมมาจนทุกวันนี้ 

เมื่อมาถึงก็พบกับทุเรียนกำลังออกลูกเต็มไปหมด  บางต้นมีหลายร้อยลูกเลยทีเดียว  นอกจากนี้ก็มีมังคุดด้วยแต่ยังสุกไม่เยอะจึงไม่ได้ถ่ายภาพมา

พวกเราช่วย ๆกันเก็บทุเรียนที่หล่นอยู่ ได้ราว ๆ 50 ลูก  มาดูบรรยากาศกันดีกว่า

เมื่อได้ชิมกันพอหอมปากหอมคอก็ได้เวลาขนกลับบ้าน  โดยมีคุณพ่อเป็นพระเอกขนไปตั้ง 3 ถุงใหญ่ ๆ จนผมกับเพื่อน ๆ ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าจะขับรถขึ้นเนินไหวเหรอ ? แต่ก็สบายมากครับเพราะท่านมาเก็บทุกวันแหละ อิอิ

แม้จะเป็นทริปเล็ก ๆ เพียงไม่กี่ชั่วโมงแต่ผมก็มีความสุขดีครับ  มีความสุขที่ได้กลับมาคิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ สมัยเด็ก ๆ ที่ต้องเดินขึ้นเขามาเก็บทุเรียน ยิงนก ตกปลา ตามประสาเด็กในสมัยที่เครื่องเล่นเกมส์ WII ยังไม่เกิด 555 และก็มีความสุขที่ได้นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์พ่ออีกครั้ง 

ถ้าไม่มีสวนทุเรียนแบบนี้ก็ไม่รู้ผืนป่าแถบนี้จะเปลี่ยนมือไปยังนายทุนเพื่อนำไปหาผลประโยชน์อย่างอื่นหรือเปล่า … ผมมาคิดดูสวนเล็ก ๆ แห่งนี้นอกจากจะให้ผลผลิตแก่ลูก ๆ หลาน ๆ แล้ว  ยังช่วยต่ออายุให้กับผืนป่าแห่งนี้ได้เป็นแหล่ง oxygen ของภูเก็ตสืบไป

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• May 17, 2010 -- ครั้งหนึ่งในชีวิตกับ 1 วัน 1 คืนบน Yacht (6)
• October 13, 2008 -- 9MOT คืนชีพ (7)

ตอนนี้กำลังเขียนบันทึกการเดินทางและจัดการเรื่องรูปภาพประกอบ  คิดว่าคงจะเสร็จในมิช้ามะนานนี้  สำหรับเพื่อน ๆ ที่กำลังจะไปเที่ยวนิวซีแลนด์หรืออยากชมภาพก็ปูเสื่อรอได้เลยครับ coming soon ….

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• May 17, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #1: ก่อนการเดินทางจะเริ่มต้น (12)
• May 18, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #10 : สำรวจ Christchurch (13)
• May 18, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #9: Pancake Rock และเส้นทางแห่งความทรงจำที่ Arthur’s pass (10)
• May 18, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #8: เงาสะท้อนสีครามที่ Lake Matheson และธารน้ำแข็งแห่ง Franz Josef Glacier (9)
• May 18, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #7: จากเมืองแห่งทะเลสาบสู่ดินแดนตะวันตก (11)
• May 18, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #6: Te Anau สู่ Wanaka (6)
• May 18, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #5: อลังการ Milford Sound (8)
• May 18, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #4: เมืองแห่งใบไม้เปลี่ยนสีที่ Arrow Town และสวรรค์ของนักช็อปที่ Queenstown (11)
• May 17, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #3: บนเส้นทางสู่ Lake Tekapo และ MT. Cook (16)
• May 17, 2009 -- สะพายกล้องท่อง New Zealand #2: สวัสดี Christchurch (2)

ทั้งนี้ผู้เชียวชาญได้ทำการถอดเทปซึ่งมีเนื้อหาเพื่อติดต่อขอรับเงินค่าจ้างดังนี้

ฝรั่ง       ” Hey!  Your job’s done, How’s about my money?”

ผู้ว่าจ้าง   ” What!! What do you say?  What job is done?”

ฝรั่ง        งงไปพักหนึ่ง…” Oh… I burned Santika already,  you give me money OK?”

ผู้ว่าจ้าง    อุทานป็นภาษาไทย  ”ชิบหาย…”  กูให้มึงไปเผา “ศาลฎีกา” โว้ย.. ไม่ใช่ “ซานติก้า”   ไอ้ฝรั่งโง่…”

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• September 17, 2009 -- เธอคงเหนื่อย (1)
• September 8, 2009 -- ผู้ชายผิดสัญญา (0)
• August 17, 2009 -- ช่วยเพื่อนสร่างเมา (0)
• June 8, 2009 -- เรียกพ่อสิลูก (1)
• June 4, 2009 -- เด็กหญิงคำหล้า (1)
• March 9, 2009 -- ค้างคาวดูดเลือด (0)
• February 5, 2009 -- ตะเกียงวิเศษ (0)
• January 30, 2009 -- ความสำเร็จสูงสุดของคนคนหนึ่ง (0)
• January 16, 2009 -- คางคกข้ามถนน (0)
• December 12, 2008 -- คู่แข่งหน้าใหม่ (0)