เช้าวันอาทิตย์ผมออกเดินทางจากภูเก็ตตั้งแต่ 6:45 เพราะเวลานัดขึ้นเรือคือ 8:30 ครึ่งที่ท่าเรือทับละมุจังหวัดพังงา ซึ่งอยู่ห่างอีกไกลโขทีเดียว  (ปกติจะต้องไปขึ้นที่ท่าเรือน้ำเค็มซึ่งไกลกว่านี้ แต่วันนี้ที่ท่าเรือดังกล่าวมีการประท้วงจึงใช้ที่นี่แทน)   ทีแรกว่าจะแวะทานขนมจีนเจ้าอร่อยกันที่โคกกลอยซึ่งเป็นทางผ่าน  แต่ปรากฎว่าร้านปิด  จึงเปลี่ยนจุดหมายไปเป็นขนมจีน (อีกเช่นกัน) ที่ท้ายเหมือน  แต่ก็ปิดอีก  (สงสัยจะเป็นวันขนมจีนแห่งชาติ)  ในเมื่อร้านปิดหมดก็เลยต้องไปฝากท้องกันที่ 7 eleven สาขาท่าเรือทับละมุซึ่งอยู่ติด ๆ กับบริษัททัวร์ที่เราจะเดินทางกันในวันนี้พอดี

ก่อนออกเดินทางเจ้าหน้าที่ของทางบริษัทก็เรียกประชุม เอ้ย! เรียกรวมกลุ่มเพื่ออธิบายแผนการเดินทาง รวมถึงความปลอดภัยในการเดินทาง  และที่ผมชอบมากก็คืออธิบายเรื่องการรักษาสิ่งแวดล้อม และรณรงค์ไม่ให้อาหารปลาหรือจับปลา (นีโม) เพราะเป็นการทำลายระบบนิเวศน์ในท้องทะเล

เมื่อ brief เสร็จแล้วก็ได้เวลาเดินทางกันซะที  ทีแรกผมก็นึกว่านักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ที่เดินนำหน้าผมกำลังจะไปสิมิลัน  ที่ไหนได้ทั้งหมด (น่าจะราวเกือบ 40 คน)  ล้วนเป็นเพื่อนร่วมทางของผมในวันนี้เดินทางสู่หมู่เกาะสุรินทร์กับเจ้า speed boat ลำเบ้อเริ่ม 3 เครื่องยนต์  ซึ่งน่าจะวิ่งเร็วมากทีเดียว

หลังจากที่ทุกคนขึ้นเรือเรียบร้อยก็มีการแจกเครื่องดื่มเพิ่มความสดชื่นให้กับทุกคน  และสามารถหยิบเองเพิ่มเติมได้ตลอดเวลา  จากนั้นก็มีการอธิบายเรื่องความปลอดภัยขณะอยู่บนเรือ  ซึ่งก็ได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้างเพราะเสียงเรือค่อนข้างดัง  แต่ก็ไม่เป็นห่วงมากนักเพราะได้มีการอธิบายรอบหนึ่งแล้วก่อนขึ้นเรือ  ทั้งนี้จะมีเจ้าหน้าที่ทั้งคนไทยและฝรั่งคอยเข้ามาพูดคุยด้วยเป็นระยะ  ดังนั้นถ้าใคร พูด-ทาย-ม่าย-ค่อย-ทาหนัด ก็ไม่ต้องห่วงครับเพราะมีเจ้าหน้าที่เป็นฝรั่งตัวเป็น ๆ ด้วย …

การเดินทางบนเรือ speed boat แม้ว่าจะเป็นลำใหญ่และความเร็วสูง แต่เนื่องจากระยะทางไกลมาก  จึงต้องใช้เวลาเดินทางราว 1:45 ชม. (วันที่อากาศไม่ดี ลมแรงอาจใช้เวลามากกว่านี้อีก โอ๊วแม่เจ้า) ดังนั้นขอแนะนำว่าเพื่อน ๆ ที่จะมาทริปนี้น่าจะหากิจกรรมฆ่าเวลาติดตัวมาด้วย  อย่างผมเองก็นั่งฟัง ipod เพลินไปเลย  ในขณะที่หลาย ๆ คนเลือกที่จะงีบเอาแรงหลังจากต้องตื่นแต่เช้า

หลังจากแล่นท่ามกลางทะเลที่ค่อนข้างราบเรียบมาได้พักใหญ่  เราก็มาถึงเกาะสุรินทร์ใต้ (หนึ่งในสองเกาะใหญ่ของหมู่เกาะสุรินทร์)   ซึ่งจุดนี้เป็นจุดแรกที่เรือจะลอยลำให้พวกเราได้ลงไป snorkeling กัน   โดยอ่าวแห่งนี้ชื่อ “อ่าวผักกาด”   อันเนื่องมาจากปะการังบริเวณนี้มีลักษณะที่คล้ายผักกาดนั่นเอง .. ผมรอให้เหล่านักท่องเที่ยวทยอยกันลงน้ำเพื่อให้มีพื้นที่สำหรับถ่ายภาพในมุมต่าง ๆ ได้สะดวก แต่ก็ดูเหมือนแสงจะไม่ค่อยอำนวยเพราะท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆ  ทำให้ถ่ายภาพได้ไม่สดใสเท่าที่ควร  ทั้ง ๆ ที่ความจริงสีน้ำทะเลของเกาะสุรินทร์ก็สวยงามไม่แพ้เกาะอื่น ๆ ในทะเลอันดามัน  ในที่สุดผมก็ต้องลงน้ำเพราะหามุมถ่ายภาพที่ถูกใจไม่ได้ และกลัวว่าอยู่บนเรือจะเมาเรือเสียเปล่า ๆ เพราะใกล้ ๆ ฝั่งคลื่นค่อนข้างแรงทำให้เรือโคลงไปมาพอสมควร

ผมดื่มด่ำกับความงามของปะการังน้ำตื้นของอ่าวผักกาดอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง  เสียดายจริง ๆ ที่ไม่สามารถเก็บภาพมาฝากเพื่อน ๆ ได้เพราะกล้องของผมไม่มี housing  .. ครั้นจะเอาใส่ถุงพลาสติกใสมัดหนังยางพลาสติกลงไปก็กะไรอยู่เพราะคงได้แค่ 2-3 ภาพหลังจากนั้นก็ต้อง bye bye เจ้า d90 ตัวนี้ไปตลอดกาล … ตอนดูปะการังเห็นคนใช้กล้อง compact ใส่ housing แล้วแสนจะอิจฉาอยากได้บ้าง หุหุ เพราะบรรยากาศใต้น้ำที่นี่สวยงามสมกับเป็นจุดดูปะการังน้ำตื้นที่สวยที่สุดจุดหนึ่งของเมืองไทยเลยทีเดียว

ได้เวเลาขึ้นเรือก็เกือบจะเที่ยงแล้ว เรือจึงนำเราเข้าสู่เกาะสุรินทร์เหนือซึ่งเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติ และแน่นอนมีร้านอาหารซึ่งกำลังรอเหล่านักท่องเที่ยวที่กำลังหิวโซอย่างพวกเราอยู่เช่นกัน อิอิ … ก่อนเรือจะถึงหาด  ผมได้มีโอกาสถ่ายภาพน้ำทะเลใส ๆ ของหมู่เกาะสุรินทร์  หลังจากที่ท้องฟ้าที่ค่อย ๆ เปิดมากขึ้นเรื่อย ๆ นับว่าโชคดีมากทีเดียวที่ได้มีโอกาสแบบนี้แม้ว่าจะยังมีเมฆอยู่บ้างก็ตาม

หลังจากเรือจอดให้พวกเราขึ้นฝั่งแล้ว  ผมไม่รอช้ารีบเก็บภาพในขณะที่แสงแดดยังคงมีอยู่  ซึ่งหาดด้านตะวันออกที่เรือจอดนี้ก็มีมุมให้ถ่ายภาพหลายมุมทีเดียว …

ถ่ายภาพได้สักพักก็ได้เวลาเติมพลังกับอาหารเที่ยงที่ห้องอาหารของอุทยาน  ซึ่งกว้างขวางเพียงพอที่จะรองรับนักท่องเที่ยวได้มากมาย  อาหารที่บริษัททัวร์จัดให้ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว  มีอาหารอยู่ 4 อย่างและผลไม้สดรสชาติอร่อยทุกอย่างครับ

ผมทานอาหารเสร็จก่อนใคร ๆ เพราะตั้งใจจะหามุมถ่ายภาพสวย ๆ ให้เต็มที่   … ผมเลือกเดินขึ้นมุมสูงซึ่งเป็นบ้านพักของอุทยานเพราะกะว่าภาพท้องทะเลจากมุมสูงจะให้สีของน้ำที่สวยกว่าเพราะแสงสะท้อนในน้ำจะน้อย  แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะต้นไม้ที่ร่มรื่นของเกาะแห่งนี้บดบังทัศนียภาพจนทำให้ไม่เหมาะกับการถ่ายภาพ  จึงต้องเดินลงไปทางอ่าวฝั่งด้านหลังอุทยาน  และก็ไม่ผิดหวังครับ  เพราะที่นี่มุมของแสงกำลังสวยพอดี  ผมจึงเก็บภาพมาฝากหลายภาพเลยครับ

ชายหาดด้านหลังนี้มีเต้นท์กางอยู่ริมทะเลหลายเต้นท์ทีเดียว เรียกได้ว่าบรรยากาศสุดยอดจริง ๆ

และที่ขาดไม่ได้ก็คือถ่ายภาพบุคคลกันอย่างสนุกสนานกับน้ำทะเลใส ๆ และฟ้าสีครามเข้ม

ก่อนขึ้นเรือผมกลับมาถ่ายภาพใกล้ ๆ ที่เรือจอดอีกครั้ง เห็นกลุ่มเด็ก ๆ ชาวมอร์แกนกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานจึงบันทึกภาพไว้ เห็นแล้วไม่แปลกใจเลยที่เขาเหล่านี้ว่ายน้ำดำน้ำเก่งทุกคนเพราะอยู่กับทะเลมาตั้งแต่เด็กแบบนี้นี่เอง

ขึ้นเรือเดินทางกันต่อ

หลังจากนั้นก็ได้เวลาที่เราเดินทางกันต่อ ซึ่งช่วงบ่ายนี้เรือแล่นออกมาได้ไม่ถึง 5 นาทีก็แวะให้เราดำน้ำกันตรงอ่าวที่ชื่ออ่าวช่องขาดหน้าอุทยานนั่นเอง ซึ่งผมก็ไม่พลาดที่จะลงไปชมความสวยงามเช่นเดิม หลังจากนั้นจึงเดินทางต่อไปอีกหน่อยเพื่อชมจุดดำน้ำที่สุดที่สุด นั่นก็คืออ่าวแม่ยาย ซึ่งอ่าวแห่งนี้มีดอกไม้น้ำและนีโมตัวโต ๆ ให้เห็นมากกว่าสองจุดแรก และมีปะการังสวย ๆ ที่ยังสมบูรณ์มากมาย นอกจากนี้ยังมีฝูงปลาน้อยใหญ่มากมายสวยงามสมกับที่นั่งเรือมาเป็นชั่วโมง ๆ

ผมยังคงไม่สามารถถ่ายภาพใต้น้ำได้เหมือนเดิมจึงนำภาพของน้ำสวย ๆ จากมุมมองบนเรือมาฝากแทน

หลังจากผ่านการดำน้ำดูปะการัง 3 จุดแล้ว ก็ได้เวลาเดินทางกลับซึ่งทุกคนแทบจะสลบไสลเพราะเพลียจากแดดและการดำน้ำ แต่ทุกคนก็ต้องตื่นก่อนจะถึงฝั่งเพราะเรือแล่นผ่านกลุ่มฝนทำให้เปียกกันคนละเล็กละน้อยพอชื่นใจ ตอนที่เรือแล่นผ่านกลุ่มฝนก็น่ากลัวเหมือนกันเพราะมันดำทะมึนไปหมด พอเรือผ่านฝนมาได้ก็ค่อยโล่งใจ หันกลับไปดูอีกที่เห็นเรือประมงกำลังมุ่งเข้าสู่กลุ่มฝนจึงบันทึกภาพไว้เป็นที่ระลึก

เรามาถึงท่าเรือกันราว 5 โมงครึ่งซึ่งบรรยากาศกำลังสวยพอดีผมจึงบันทึกภาพไว้เป็นที่ระลึก

พวกเรามาถึงฝั่งกันโดยปลอดภัย .. หลังจากนำหน้ากากดำน้ำและ fin ที่ทางทัวร์ให้บริการฟรีไปคืนแล้ว ผมก็พาเพื่อน ๆ ไปแวะทานอาหารเย็นที่ร้านบินหลาหาดท้ายเหมือง ซึ่งเป็นร้านประจำที่อาหารรสชาติถูกปากและราคาถูกมากเมื่อเทียบกับที่ภูเก็ต นับเป็นการปิดทริปดูปะการังน้ำตื้นแบบ one day trip ที่สนุกและประทับใจมากอีกทริปหนึ่ง จึงขอลาเพื่อน ๆ ด้วยภาพแสงสุดท้ายของหาดท้ายเหมืองที่อาจจะเบลอ ๆ หน่อยเพราะไม่ได้เอาขาตั้งกล้องไปด้วย หุหุ

สำหรับเพื่อน ๆ ที่สนใจเดินทางไปทัวร์สนุก ๆ แบบนี้ก็ติดต่อได้ที่คุณโอ๋ yoursvacation โทร 089 726 17 88 ครับผม

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• ไม่มีบทความที่เนื้อหาใกล้เคียงกัน

เช้าวันอาทิตย์ผมออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อเดินทางไปยังท่าเรืออ่าวปอซึ่งอยู่ห่างจากบ้านผมพอสมควร  ความจริงแล้วถ้าผมพักที่โรงแรม ผมสามารถให้บริษัททัวร์มารับที่โรงแรมหรือนัดบริเวณที่รถผ่านก็ได้แต่ผมมีธุระต่อตอนเย็นจึงตัดสินใจขับรถไปแทน … จากอนุสาวรีย์ท้าวเทพกระษัตรี-ท้าวศรีสุนทร  ไปทางป่าคลอกราว 10 กม. ก็จะถึงทางแยกเข้าท่าเรืออ่าวปอ  ขับรถไปบนเส้นทางนี้อีกราว 4 กม.ก็ถึงท่าเรือ  ที่วันนี้ดูแข็งแรงมั่นคงกว่าเมื่อก่อนมาก  สามารถให้รถขนาดใหญ่วิ่งสวนกันได้เพื่อความสะดวกในการรับ-ส่งผู้โดยสาร

เมื่อมาถึงท่าเรือผมออกจะผิดหวังเล็กน้อยเพราะฟ้าหมอง เมฆเต็มไปหมดทุกทิศทุกทาง  เรียกได้ว่าไม่มีโอกาสได้เห็นฟ้าใส ๆ แน่ในวันนี้  ผมจึงถ่ายภาพที่ท่าเรือไว้เพียงไม่กี่ภาพ  แล้วรีบเข้าไปติดต่อบริษัททัวร์แคนู  ซึ่งวันนี้ผมเลือกใช้บริการของ Panwa Canoe เพราะเพื่อนที่รู้จักกันบอกว่าทัวร์นี้ใครมาก็ชมทุกคน  จึงต้องพิสูจน์กันหน่อย หุหุ

อากาศหมองหม่นที่ท่าเรืออ่าวปอ

ผมนั่งรอกรุ๊ปทัวร์ซึ่งมีทั้งญี่ปุ่น, ฝรั่ง, แขก  ซึ่งรวม ๆ แล้วหลายคนผิดจากที่ผมคาดมากเพราะช่วงนี้เป็นช่วง low season แถมฝนทำท่าจะตกด้วย  ไม่นึกว่าจะมีแขกเยอะขนาดนี้  แสดงว่าของเขาคงดีจริง อิอิ   เมื่อนักท่องเที่ยวมาจนครบแล้วหัวหน้าไกด์จึงเชิญขึ้นรถเพื่อไปลงเรือที่ปลายท่า

นั่งรถสองแถวแบบภูเก็ตไปขึ้นเรือ

เรือที่นำเราไปยังอ่าวพังงาวันนี้เป็นเรือแบบสองชั้น  โดยชั้นล่างเป็นที่เก็บเรือแคนู, ห้องน้ำ และห้องครัว  รวมถึงที่พักของพนักงานพายเรือ  ส่วนชั้นบนเป็นที่พักของผู้โดยสาร  ซึ่งมีโต๊ะวางอยู่ตรงกลางเพื่อวางของว่างและอาหารมื้อเที่ยง

เรือลำที่โดยสารไป

เมื่อเรือออกไปได้สักพัก  หัวหน้าไกด์ก็อธิบายกำหนดการคร่าว ๆ ของทัวร์ในวันนี้  ซึ่งจะเริ่มจากการลงพายแคนูกันที่เกาะพนัก  ตามมาด้วยเกาะห้อง และลงไปเที่ยวเขาพิงกันรวมถึงชมเกาะตะปู   สุดท้ายจะปิดทริปด้วยการเล่นน้ำที่เกาะละวะใหญ่

หัวหน้าไกด์คนเก่ง กำลังอธิบายโปรแกรมทัวร์ประกอบแผนที่ผสมมุกตลกให้แขกได้ครื้นเครง

หลังจากฟังคำอธิบายเสร็จผมก็เดินไปถ่ายภาพที่หัวเรือซึ่งมีมุมให้นักท่องเที่ยวไปยืนทำท่า Jack & Rose แบบในเรื่อง tatanic แต่ก็สุดเสียดายที่วันนี้อากาศไม่ดีจริง ๆ ฟ้าจึงไม่สดใส แต่อย่างไรก็ตามรูปทรงของหมู่เกาะในอ่าวพังงาก็สวยงามจนอดไม่ได้ที่จะบันทึกภาพอันงดงามไว้

ความงามของหมู่กาะในอ่าวพังงา

เรือค่อย ๆ แล่นผ่านทะเลสีเขียวเข้มของอ่าวพังงา  ผ่านเกาะเล็กเกาะน้อยจนมาถึงเกาะพนักซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้  ลักษณะจะเป็นเกาะที่เต็มไปด้วยหน้าผาหินปูน  มีต้นไม้ขึ้นอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์  มีชายหาดบ้างแต่ส่วนใหญ่เป็นชายหาดแคบ ๆ 

เกาะพนัก

ไม่นานนักเราก็มาถึงเกาะพนักตรงจุดที่จะปล่อยให้เรานั่งแคนูลอดถ้ำเข้าไปเพื่อชมความงามด้านใน   แต่ผมยังไม่ทันได้ลงจากเรือฝนก็เทลงมาชนิดไม่ลืมหูลืมตา  จนผมต้องช่างใจอยู่นานว่าจะเอากล้องลงไปด้วยหรือไม่ เพราะเสี่ยงมากที่กล้องจะเปียกฝน  แต่สุดท้ายก็ยอมเสี่ยงเอากล้องใส่ถุงพลาสติกดำติดตัวไปด้วย และลงเรือท่ามกลางฝนที่กระหน่ำแบบไม่ลืมหูลืมตา

สำหรับทัวร์แคนูนี้  จะมีพนักงานที่มีความชำนาญช่วยพายเรือให้ หน้าที่ของเราก็คือนั่งชมวิวถ่ายภาพกันได้ตามสบายไม่ต้องเหนื่อยแรง  แต่ถ้าใครอยากจะพายเองก็สามารถทำได้ครับ  โดยเรือแต่ละลำจะมีแขก 2-3 คน + คนพาย 1 คน   ซึ่งอากาศแบบนี้ถ้าไม่ห่วงกล้องผมว่าก็สนุกไปอีกแบบเพราะได้เล่นน้ำฝนแถมไม่ร้อนด้วย

นั่งแคนูท่ามกลางฝนที่กำลังกระหน่ำลงมา

เรานั่งแคนูจากเรือมุ่งไปยังปากทางเข้าซึ่งเป็นถ้ำทีความสูงของถ้ำขึ้นกับระดับน้ำว่าอยู่ในช่วงน้ำขึ้นหรือน้ำลง  ช่วงที่ผมไปน้ำกำลังขึ้นจึงต้องมีการนอนราบกับเรือเพื่อให้ผ่านถ้ำไปได้ซึ่งก็ได้ลุ้นสนุกไปอีกแบบ  แต่ถ้าใครมาช่วงน้ำลงอาจจะต้องจอดเรือไว้ด้านหน้าแล้วเดินเข้ามาเพราะน้ำจะแห้งจนเหลือแต่พื้นทราย

ถ้ำมีความยาวไม่มากนักและก็แคบด้วย  บางช่วงเรือแคนูที่เข้าออกจึงต้องรอสวนกันเหมือนมีไฟจราจรอยู่ด้านใน  และเมื่อผ่านถ้ำออกมา  ด้านในเป็นทะเลสาบเล็ก ๆ ที่มีลักษณะของป่าโกงกางดูร่มรื่นสวยงาม  แต่ผมแทบไม่มีโอกาสได้ถ่ายภาพเพราะฝนยังคงเทลงมาตลอดเวลา  ต้องคอยหามุมที่มีต้นไม้หรือโขดหินช่วยกันฝนให้เพื่อให้ได้ภาพมาเพียงไม่กี่ภาพ    และเนื่องจากด้านในน้ำไม่ลึกมากนัก หลาย ๆ คนจึงเดินลงจากเรือเพื่อเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน  ส่วนผมสละสิทธิ์ครับเพราะเป็นห่วงกล้อง อิอิ

บรรยากาศภายในของเกาะพนัก

เราใช้เวลาชมวิวกันราว 15-20 นาทีก็กลับไปยังเรือเพื่อมุ่งไปยังจุดหมายต่อไป … จากจุดนี้เรือแล่นอีกไม่นานนักก็ถึงเกาะห้องซึ่งมีลักษณะเป็นหน้าผาหินและมีถ้ำให้พายเข้าไปชมความงามเหมือนกัน  แต่ผมชอบวิวของที่นี่มากกว่าที่เกาะพนักเพราะมีอ่าวตรงทางเข้าที่ดูสวยงามมาก ๆ และมีมุมให้ถ่ายภาพหลากหลายกว่าที่เกาะพนัก  ซึ่งผมได้ถ่ายภาพที่นี่มากกว่าเพราะฝนเริ่มจะซาลงทำให้เอากล้องออกมาถ่ายได้มากกว่าเดิม

ความงามของเกาะห้อง

 
เราใช้เวลาชมความงามและเก็บภาพที่เกาะห้องกันราว 40 นาทีก็กลับขึ้นเรือ   โดยมีอาหารเที่ยงรอเราอยู่แล้ว  ซึ่งจัดแบบบุฟเฟต์ซึ่งรสชาติอาหาร, ปริมาณ และรูปลักษณ์ถือว่าดีทีเดียวครับ  ทานได้อิ่มอร่อย  จะลำบากหน่อยก็ตรงไม่มีโต๊ะทำให้ต้องมานั่งทานที่เก้าอี้ทำให้ไม่สะดวกเท่าที่ควร  

อาหารเที่ยงของพวกเรา

จากเกาะห้องเรือก็มุ่งหน้าต่อไปยังเขาพิงกัน/เกาะตะปู  ซึ่งเรือจะจอดห่างจากเกาะเล็กน้อยแล้วมีเรือมาขนถ่ายผู้โดยสารไปอีกที  …  ที่นี่จะมีร้านค้าขายของที่ระลึกและอาหารท้องถิ่นมากมาย  ใครอยากซื้ออะไรก็ต่อรองกันได้ตามอัทธยาศัย  ส่วนผมก็ใช้เวลาที่มีอยู่เดินไปหามุมถ่ายภาพเกาะตะปู และเขาพิงกัน  ซึ่งใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็สามารถเก็บภาพได้ทุกจุดเพราะพื้นที่ไม่มากนัก

บรรยากาศที่เขาพิงกัน/เกาะตะปู (Jamesbond Island)

หลังจากกลับขึ้นเรือแล้วเรือก็มุ่งหน้ากลับไปภูเก็ต  โดยเปลี่ยนแผนจากการแวะเล่นน้ำที่เกาะละวะมาเป็นเล่นน้ำที่เกาะพนักใกล้ ๆ กับจุดที่เราพายเรือแคนูจุดแรกแทนเพราะที่เกาะละวะน้ำแห้งมากจนไม่เหมาะที่จะไปเล่นน้ำ … สำหรับช่วงนี้ใครจะว่ายน้ำ, กระโดดน้ำ, พายเรือแคนูเล่น หรือจะนอนเล่นบนเรือก็แล้วแต่สะดวก   สำหรับผมก็ไม่ไปไหนครับเก็บภาพจากบนเรือไปเรื่อย ๆ ครับ

บรรยากาศที่เกาะพนักช่วง free style ที่แต่ละคนเลือกกิจกรรมได้ตามอัทธยาศัย

หลังจากที่ทุกคนขึ้นเรือครบแล้ว เรือก็แล่นกลับไปยังเกาะภูเก็ต  โดยก่อนถึงภูเก็ตก็มีโชว์มายากลกับการแสดงของพนักงานที่สามารถเรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากนักท่องเที่ยวได้เป็นอย่างดี  ทำให้ผมเข้าใจเลยว่าทำไมนักท่องเที่ยวต่างชาติถึงชอบเมืองไทยและหลงสเน่ห์นิสัยของคนไทย  ส่วนคำตอบคืออะไรผมไม่มีภาพให้ดูและก็ไม่เฉลยให้หมดสนุกด้วย  คุณคงต้องไปค้นหากันเองด้วยการไปร่วมทริปแคนูที่อ่าวพังงากันสักครั้งนะครับ

สำหรับราคาค่าทัวร์ รวมรถรับส่ง (จากโรงแรม), ค่าอาหารว่างตลอดการเดินทาง, อาหารเที่ยง, ค่าธรรมเนียมต่าง ๆ และค่าบริการทุกอย่าง ยกเว้นการช็อปปิ้งส่วนตัวบนเขาพิงกัน อยู่ที่คนละ 1,500 บาท ซึ่งนับว่าคุ้มค่าทีเดียวครับสำหรับความสนุกสนานตลอดวัน สำหรับเพื่อน ๆ ที่สนใจก็ลองสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้จาก Yoursvacation ซึ่งให้บริการทัวร์ภูเก็ตทุกรูปแบบ ติดต่อคุณโอ๋  โทร 086-4768976, 089-7261788ครับ   แล้วพบกันใหม่นะครับ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• May 17, 2010 -- ครั้งหนึ่งในชีวิตกับ 1 วัน 1 คืนบน Yacht (5)
• December 4, 2009 -- สุดสัปดาห์ที่เกาะราชา-เกาะเฮ (6)

วันนี้จะเล่าถึงรีสอร์ทแห่งหนึ่งบนเกาะคอเขา ซึ่งอยู่ที่อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ไม่ห่างกันมากนักจากเขาหลักที่คนไทยส่วนใหญ่รู้จักดี   เกาะคอเขาแห่งนี้ผมเคยเขียนลง blog มา 2-3 ครั้งแล้ว  เนื่องจากมีเหตุให้ต้องไปเยือนเกาะแห่งนี้อยู่เรื่อย ๆ   และครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่เจ้าของรีสอร์ท Khokhao Island Beach Resort & Spa ไว้วางใจให้ผมถ่ายภาพของ Resort ให้   ด้วยความใจง่ายของผมก็เลยไม่อิออด  เดินทางไปเกาะแห่งนี้เพื่อเก็บภาพบรรยากาศในรีสอร์ทและถือโอกาสไปพักผ่อนพร้อม ๆ กัน

ผมใช้เวลาขับรถราว 2 ชม. จากภูเก็ตก็ถืงท่าเรือตรงบริเวณบ้านน้ำเค็ม   รอเรือเฟอร์รี่ออกจากท่าอีกราว 15 นาทีและเรือใช้เวลาอีก 10 นาทีก็สามารถพาผมกับรถคู่ใจที่บรรทุกอุปกรณ์ถ่ายภาพชุดใหญ่ขึ้นสู่เกาะคอเขา … จากท่าเรือผมขับรถบนเส้นทางที่คุ้นเคยดีไม่ถึง 5 นาทีก็ถึงโรงแรม … ยังไม่ทันได้พักก็ทราบว่าต้องเริ่มลงมือถ่ายภาพเลยเพราะแขกรอที่จะเข้าห้องอยู่ … โอ้โห  สุดยอดเลยเพราะที่ภูเก็ตนี่ห้องว่างเป็นทิวแถวแต่ที่เกาะคอเขาแห่งนี้ที่พักเกือบเต็ม   คงเป็นเพราะแขกที่มาจะพักกันยาว ๆ (ราว 15 วัน หรือมากกว่า)  แถมเป็นแขกประจำที่มาเกือบทุกปีด้วย  เพราะที่นี่บรรยากาศเหมาะกับการพักผ่อนมากเนื่องจากห่างไกลจากแสงสี และชายหาดก็ private เพราะมีโรงแรมเพียงไม่กี่แห่งบนเกาะแห่งนี้

เขียนมายืดยาวแล้ว  มาชมภาพทั่วไปของรีสอร์ทแห่งนี้ดีกว่าครับ

การถ่ายภาพครั้งนี้มีอุปสรรคพอสมควร  เพราะช่วงบ่ายของทั้งสองวันที่ผมไปฝนตกหนัก  ทำให้มีช่วงเวลาเก็บบรรยากาศฟ้าสวย ๆ น้อยมาก  กะจะไปแก้มืออีกรอบช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมาแต่ก็ต้องมานอนซมเพราะพิษไข้เล่นงาน  .. ไว้มีโอกาสไปรอบหน้าจะนำภาพมาฝากใหม่นะครับ

ผมให้ข้อมูลรีสอร์ทไว้เล็กน้อยนะครับ สำหรับท่านที่สนใจมาพักที่นี่  Khokhao Island Beach Resort & Spa หรือที่เรียกว่า The KIB ตั้งอยู่บนเกาะคอเขา  ห่างจากท่าเรือราว 3-4 กม. (ผมกะเอานะครับ)   รีสอร์ทมีห้องให้บริการ 5 แบบ   มีทั้งแบบที่เป็น access pool, sea view, garden view   จุดเด่นเป็นตัวห้องที่กว้างขวาง  ห้องน้ำได้บรรยกาศของธรรมชาติดีมาก (ยกเว้นเฟสใหม่ที่เป็นตึก)    มีห้องอาหาร, บาร์และสปาอยู่ติดหาด  บรรยากาศดีมากทีเดียวครับทั้งกลางวันและยามเย็น  พนักงานที่นี่อัทธยาศัยดี ยิ้มแย้มแจ่มใส รวมถึงอาหารก็รสชาติถูกปากคนไทยครับ  สำหรับข้อมูลที่มากกว่านี้ลองไปดูที่ website ของทาง resort นะครับ http://www.khokhaoislandbeach.com/

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• July 6, 2008 -- ทริปนี้สีชมพู (11)
• December 7, 2008 -- มุมสงบที่ “สามช่อง” (7)
• January 14, 2008 -- สุดสัปดาห์กับน้ำใส ทรายขาว สายลม แสงแดด ที่เกาะละวะใหญ่ (20)
• January 8, 2008 -- หนีงานไปเกาะละวะ (2)
• October 27, 2007 -- สุดทางที่แหลมปะการัง (2)

จะว่าไปแล้วสถานที่แห่งนี้ผมเคยเฉียด ๆ เข้าไป  แต่ว่าเป็นการไปทานอาหารทะเลสด ๆ ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง  มิใช่เป็นการตั้งใจไปถ่ายภาพเหมือนครั้งนี้   … เหตุผลที่ได้หมายปองที่นี่ก็เพราะได้เห็นภาพจาก Multiply ของคุณแอ๊ว ก็เลยเกิดแรงบันดาลใจอยากไปถ่ายภาพที่นี่บ้าง  เพราะดูแล้วสงบ เยือกเย็น ซึ่งผมเองก็ไม่ค่อยได้ถ่ายภาพสถานที่ท่องเที่ยวแนว ๆ นี้มากนัก  อีกอย่างบรรดาเพื่อน ๆ ของผมที่สดแสนจะหลงไหลกับ yoga คงจะสนุกสนานกับการ post ท่าต่าง ๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูสงบแบบนี้แน่ ๆ .. นี่จึงเป็นที่มาของการเดินทางไปเยือน “สามช่อง” ของผมในครั้งนี้

วันอาทิตย์ที่ 6 ธ.ค. ผมขับรถฝ่าสายฝนที่ตกหนักมาก ๆ ไปตระเวนรับเพื่อนๆ เพื่อมุ่งหน้าไปยังอำเภอกะโสมซึ่งเป็นบ้านของเพื่อนสนิทที่เมื่อก่อนเคยร่วม trip ท่องเที่ยวด้วยกันทุกปี  แต่บัดนี้เธอได้กลายเป็นคุณแม่ไปเสียแล้ว โอ้อนิจจา เลยอดเที่ยวแบบพวกเราเลย อิอิ .. แต่เธอก็ยังเป็นที่คิดถึงของพวกเราเพราะบ้านของเธอนั้นอยู่ใกล้กับสามช่องพอดี  แถมมีห้องหับระดับห้าดาวให้พวกเรานอนตีพุงกันอย่างสบายใจกันตลอดคืน

เราไปถึงที่พักก็ค่ำมากแล้ว  โชคยังพอเข้าข้างอยู่บ้างที่จังหวัดพังงาฝนไม่ตกเหมือนกับภูเก็ต  แต่บนท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยเมฆหนาทึบ  ทำให้ผมจิตใจหดหู่เล็กน้อยเพราะคิดว่าคงหมดโอกาสได้ถ่ายภาพงาม ๆ แน่ในวันรุ่งขึ้น

ตีห้าตรงเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น และหลังจากที่ทำธุระส่วนตัวกันเรียบร้อยเราก็เดินทางออกจากที่พักมุ่งสู่ “สามช่อง”   ซึ่งจุดที่เราจะไปเรียกว่า “สามช่องใต้”  โดยที่นี่เป็นชุมชนชาวประมงที่มีสะพานปลายื่นลงไปในทะเล  โดยมีเรือหางยาวจอดสงบนิ่งอยู่หลายลำ

บรรยากาศเช้านี้ก็ไม่ต่างจากที่ผมจินตนาการไว้มากนัก  ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆ  แต่โชคดีที่ฝนไม่ตก และสีสันแบบนี้ก็ดูจะเหมาะกับ concept สงบ ๆ แบบที่ผมนึกเอาไว้   โดยไม่รีรอผมรีบนำกล้องออกมาประกอบขาตั้ง  กดชัตเตอร์ไปเรื่อยๆ  ในขณะที่สาว ๆ นางแบบโยคะนอนพักผ่อนรอให้สว่างมากกว่านี้… ผมเลือกใช้ชัตเตอร์สปีดประมาณ 5-10 วินาที  โดยที่รูรับแสงประมาณ f/8  เพื่อเก็บบรรยากาศของแสงยามเช้าอันงดงาม  … จุดเด่นอย่างหนึ่งของที่นี่สำหรับช่างภาพอย่างผมคือเรือที่จอดลอยลำ และไม้หลักปักขี้เลนที่ปักอยู่ประปรายทำให้องค์ประกอบของภาพดูสมบูรณ์และมีเรื่องราวมากยิ่งขึ้น  อีกทั้งมีคลื่นเล็ก ๆ ทำให้ภาพของน้ำที่เกิดจากการเปิดรับแสงนาน ๆ ดูนุ่มนวลชวนฝันมาก ๆ

มาชมภาพบรรยากาศกันเลยดีกว่าครับ

ส่วนภาพนี้ก็เป็นภาพการ post ท่าโยคะของบรรดาสาว ๆ ซึ่งมีเยอะมากแต่เอามาให้ชมพอเป็นน้ำจิ้มกันหนึ่งภาพครับ

แม้ว่าอากาศจะไม่ดีสมใจ เพราะเกือบเก้าโมงแล้วยังไม่เห็นพระอาทิตย์และแสงอุ่น ๆ ยามเช้าเลย โปรแกรมถ่ายภาพ candid ของวิถีชีวิตชาวบ้านแถวนั้นก็เลยเป็นอันต้องยกเลิกไป เอาไว้มีโอกาสจะกลับมาแก้ตัวอีกทีคร้าบ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• January 5, 2008 -- พาเจ้า D80 ไปเปิดหูเปิดตาที่พังงา (4)
• April 19, 2009 -- เกาะคอเขา : Khokhao Island Beach Resort & Spa (0)
• February 17, 2009 -- The Power of RAW (2)
• November 5, 2008 -- อากาศดี้ดีที่…ภูเก็ต (0)
• July 6, 2008 -- ทริปนี้สีชมพู (11)
• June 17, 2008 -- อารมณ์ศิลปิน (2)
• April 20, 2008 -- เล่นกับไฟ ภาค 2 (3)
• April 6, 2008 -- ดอกไม้ในสวน (0)
• February 5, 2008 -- ฟ้าลำเอียง (0)
• January 31, 2008 -- จากแม่ริม ถึงห้วยน้ำดัง (0)

ภาพแรกเป็นภาพตัวเมืองพังงาในวันหยุด(เหล้า)เข้าพรรษาครับ  ผมล่ะชอบที่นี่จริง ๆ เรียกได้ว่าเป็นเมืองในหุบเขาก็ว่าได้เพราะมีภูเขารูปร่างหน้าตาแปลก ๆ โอบล้อมไว้  ยิ่งวันฝนตกด้วยแล้วจะมีหมอกไหลอ้อยอิ่งอยู่ตามยอดเขา สวยถูกใจช่างภาพมัก ๆ โดยภาพนี้ผมถ่ายใกล้ ๆ กับร้านดวง  ร้านอาหารแนะนำใจกลางเมืองพังงา อยู่ติดกับธนาคารกรุงเทพฯ ครับ  ใครมาพังงาก็แวะมาชิมได้ครับ รับประกันความอร่อยฮับ

หลังจากที่ทานอาหารเที่ยงกันแล้วพวกเราก็ขับรถผ่านตัวเมืองพังงามาราว 8 กม. ก็จะถึงทางแยกไปกระบี่และระนอง  จากนั้นเลี้ยวซ้ายไปยังเส้นทางที่ไประนอง   ราว 1 กม.ก็จะถึงปากทางเข้าน้ำตกโตนปริวรรตซึ่งอยู่ทางด้านขวามือ  ต่อจากจุดนี้ก็ขับรถบนเส้นทางราดยางอย่างดีผ่านสวนยางและป่าไม้ตรงเข้าไปเกือบ 10 กม.ก็จะถึงรีสอร์ท  โดยภาพบรรยากาศข้างทางก็จะเป็นอย่างที่เห็นในภาพต่อไปนี้ครับ  ระหว่างทางบางช่วงจะผ่านสะพานแคบ ๆ และมีจุดบริการนั่งช้างเดินป่าอยู่ด้วย  ใครที่ชอบนั่งช้างก็อุดหนุนกันได้ครับ บรรยากาศดีทีเดียว

เมื่อมาถึงรีสอร์ทแล้วทุกคนต้องถ่ายภาพกันที่สะพานแขวนเพื่อเป็นที่ระลึก  ซึ่งทิวทัศน์จุดนี้สวยมากเนื่องจากมีลำธารน้ำใสไหลผ่าน และมี background เป็นภูเขาสีเขียวดูแล้วแสนจะสดชื่น เป็นที่ถูกอกถูกใจของบรรดานางแบบทั้งหลายยิ่งนัก อิอิ

อีกจุดหนึ่งที่พลาดไม่ได้สำหรับช่างภาพก็คือน้ำตกที่ไหลผ่านรีสอร์ท  แม้ว่าจะเป็นน้ำตกเล็ก ๆ ที่สร้างโดยฝีมือมนุษย์  แต่ก็สวยยงามเหมาะกับการถ่ายภาพมากจนอดไม่ได้ที่จะเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก

เมื่อมาถึงรีสอร์ทแล้ว  อีกกิจกรรมหนึ่งที่พลาดไม่ได้ก็คือ  การล่องแก่งที่จะมีสองช่วงคือช่วงสาย (ราว 11 โมง) และบ่ายสองโมง  ที่ต้องกำหนดเป็นรอบเพราะจะมีการปล่อยน้ำจากเขื่อนด้านบนรีสอร์ทวันละสองครั้งเพื่อให้ปริมาณน้ำมากขึ้นจนสามารถล่องแก่งได้อย่างสะใจอย่างที่เห็นในภาพ

แม้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะเน้นไปที่การระดมความคิดเพื่อเตรียมงาน  แต่บรรยากาศและกิจกรรมต่าง ๆ ที่ทางรีสอร์ทจัดก็ช่วยให้สมองเปิดโล่งพร้อมที่จะปลดปล่อยความคิดดี ๆ และรับความเห็นต่าง ๆ ได้อย่างสบายใจ … หากทีมงานของคุณอยู่ในภาวะการทำงานที่เคร่งเครียด  ลองชวนกันออกไปทำกิจกรรมสนุก ๆ ดูนะครับ  ผมเชื่อว่าเวลาที่สูญเสียไปคุ้มค่าแน่กับความสุขที่ได้รับแถมยังจะช่วยให้ได้งานและไอเดียติดไม้ติดมือกลับมา office ด้วยนะ.. จะบอกให้

สำหรับรายละเอียดที่พักและข้อมูลการท่องเที่ยวดูได้จาก website ของรีสอร์ทนะครับ  ออ! เกือบลืมบอกไปเลยว่าผมไม่ได้เดินทางไปชมน้ำตกโตนปริวรรตซึ่งอยู่ห่างจากรีสอร์ทไปอีกเล็กน้อยเนื่องจากต้องทำกิจกรรมอย่างที่เล่าไว้ข้างต้น  ชื่อของทริปนี้ก็เลยเป็นชื่อทริปสองแพรก (ชื่อตำบลที่ตั้งของรีสอร์ท) แทนที่จะเป็นโตนปริวรรตครับ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• February 4, 2009 -- โปรโมชั่นโรงแรมภูเก็ต : สุโขสปารีสอร์ท (0)
• December 1, 2008 -- รางวัลแห่งความภูมิใจ (0)
• November 25, 2008 -- สุโขสปา จัดประกวดออกแบบ animated e-card (1)
• November 20, 2008 -- แอบดู CourtYard Kamala (0)
• July 28, 2008 -- ในที่สุดก็เสร็จซะที (1)
• June 23, 2008 -- ใกล้คลอดแล้วคร้าบ.. (0)
• June 10, 2008 -- ได้เวลา…รับใช้ชาติ (3)
• February 3, 2008 -- เล่านิทานสอนงานทีมตอน นายสาว (0)
• October 11, 2007 -- เล่านิทานสอนงานทีม : ม้ากับลา (0)

จุดหมายของการเดินทางครั้งนี้อยู่ที่เกาะคอเขา  ซึ่งผมเคยเขียน review ให้เพื่อน ๆไ ด้อ่านกันไปสองครั้งแล้ว  คราวนี้ก็เลยถือโอกาสชวนพี่ ๆ น้อง ๆ ไปเที่ยวกัน  เพราะส่วนใหญ่ยังไม่เคยไป  แถมบางคนยังไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ำ  และเพื่อให้การเดินทางที่ต้องใช้เวลาจากภูเก็ตผ่านอำเภอท้ายเหมืองของพังงา จนเกือบถึงอำเภอตะกั่วป่าซึ่งต้องใช้เวลาเดินทางเกือบ ๆ สองชั่วโมง  ผมก็เลยให้ผู้ร่วมเดินทางแบ่งเป็นทีมแข่ง rally หาตัวอักษรระหว่างทางด้วย  เพื่อไม่ให้คนขับต้องขับคนเดียวในขณะที่คนอื่นหลับอย่างสบายใจ (โดยเฉพาะรถของผมเอง อิอิ)

ภาพนี้แวะถ่ายที่หลัก กม. สุดท้ายก่อนข้ามสะพานสารสินออกจากภูเก็ต  โชคดีที่อากาศวันนี้ค่อนข้างดีมากทีเดียว แถมเมฆยังเป็นปุยเหมือนขนแกะ ถูกใจผมจริง ๆ

เราออกเดินทางกันสาย ๆ ก็เลยมาถึงจุดนัดพบที่ร้านยิ้ม ๆ  ร้านอาหารดังเมืองตะกั่วป่าราวเที่ยงพอดี  ปรากฎว่าทั้งสองทีมสามารถหาตัวอักษรได้ครบถ้วน (ง่ายบ้าง หลงทางบ้าง ทุลักทุเลบ้าง )  ไม่เสียชื่อชาวจุฬา ฯ  เป็นตัวอักษร BON VOYAGE ที่หมายถึง “ให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนั่นเอง”  (เป็นการอวยพรไปด้วยในตัว อิอิ) 

สำหรับรสชาติอาหารมื้อเที่ยงที่ร้านยิ้มๆ ก็ไม่ทำให้เสียชื่อคนแนะนำ  เพราะอร่อยและราคาไม่แพง (โดยเฉพาะเทียบกับที่ภูเก็ตถือว่าถูกมากทีเดียว)  พวกเราก็เลยอิ่มหมีพีมันกันทุกคน  จากนั้นจึงเดินทางต่อไปยังท่าเรือเพื่อข้ามไปยังเกาะคอเขาซึ่งอยู่เลยร้านไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

วันนี้ต้องรอเรือข้ามฟากนานกว่าทุกครั้งเพราะช่วงนี้เป็นช่วง Low Season มีเรือบริการเพียงลำเดียวไม่เหมือนช่วง High ที่มีเรือมาจอดคอยเราทุกครั้ง  แถมช่วงนี้น้ำมันขึ้นค่าเรือข้ามฟากก็เลยขึ้นราคาเป็นคันละ 200 บาท (รวมผู้โดยสารทั้งคัน)  แต่ก็ต้องยอมไปล่ะครับ  ไม่งั้นคงต้องว่ายน้ำข้ามไป อิอิ

ขณะนั่งเรือข้ามฟากไปยังเกาะคอเขา

เรามาถึงที่พักซึ่งได้แก่โรงแรมตะโกลารีสอร์ทราวบ่ายสอง  ซึ่งทริปนี้ผมได้ติดต่อขอราคาพิเศษ เพราะมากันหลายคนและผมเองก็บริหารสปาให้กับโรงแรมที่นี่ด้วยทำให้พี่น้องร่วมทริปทั้งหลายยิ้มหน้าบาน เพราะโรงแรมสวยกว่าที่หลายคนคิด (ผมไม่ได้บอกรายละเอียดโรงแรมมากนัก  หลาย ๆ คนก็เลยคิดว่าคงเป็นบังกะโลเล็ก ๆ ริมหาดที่ไม่ค่อยสวย เนื่องจากค่าห้องถูกมาก) 

ผมเองได้ห้องพักที่อยู่ใกล้ชายหาด  เพราะขอเครื่องเสียงสำหรับร้องคาราโอเกะไว้ด้วย  ซึ่งทางเจ้าหน้าที่ของโรงแรมมาเซ็ตไว้ที่ห้องนี้พอดี  อุปกรณ์สำหรับเล่นคาราโอเกะอยู่กับผมทั้งหมด  ก็เลยกลายเป็นว่าห้องนี้เป็นของผมไปเลย หุหุ   

นี่แหละครับห้องพักของผม

ลูกสนและใบสนรอบ ๆ ที่พัก

 ถ่ายภาพที่บริเวณชายหาดหน้าที่พัก

วิญญาณนางแบบเข้าสิง หุหุ

พอตกเย็นหลังจากที่มีกิจกรรมให้พี่ ๆ น้อง ๆ ได้ยืดเส้นยืดสาย และฮากันกระจายกับเกมส์สันทนาการแล้ว  ผมก็นำทุกคนไปยังโรงแรม C&N ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักเพื่อชมพระอาทิตย์ตก    ที่เลือกที่นี่เพราะเขามีศาลาทรงไทยริมหาด และมีต้นมะพร้าวที่เอนลงไปบนหาด  ดูแล้วเก๋ดี … และก็ไม่ผิดหวังครับ  ทุกคนสนุกสนานกับการถ่ายภาพช่วงเย็นกันสุด ๆ  กอรปกับท้องฟ้าและแสงวันนี้สวยเหลือเกิน  ผมเองก็ถ่ายจนเพลิน  คนบ้าง วิวบ้าง แทบจะไม่ได้หยุดเลย เพราะนาน ๆ จะได้มีโอกาสถ่ายภาพกับแสงส้ม ๆ ยามเย็นแบบนี้

ฟ้าสวยได้ใจมัก ๆ

ต้นมะพร้าวเท่ห์ ๆ หน้า C&N

เส้นสายสวย ๆ บนชายหาด

คู่รักหวานแหวว

Action มัน ๆ ยามเย็น

หลังจากหนำใจกับการถ่ายภาพช่วงเย็นแล้วก็เดินทางกลับไปยังรีสอร์ทเพื่อทานอาหารมื้อเย็นซึ่งทางโรงแรมได้จัดเตรียมโต๊ะไว้ให้พวกเราแล้ว  มื้อนี้เราให้เชฟของโรงแรมแสดงฝีมือเต็มที่  ทำอะไรก็ได้ทีเชฟอยากทำ  ซึ่งรสชาติอาหารก็ไม่ผิดหวังครับ  อิ่มอร่อยกันทุกคนทีเดียว

บรรยากาศอาหารมื้อค่ำ

 
หลังจากอาหารมื้อค่ำ  พวกเราก็ไปรวมตัวกันที่ห้องพักของผมเพื่อร้องคาราโอเกะกันอย่างเมามัน ซึ่งเพลงมีตั้งแต่สมัย สุนทราภรณ์ .. แกรนเอ็กซ์ … นิโคล… ไปจนถึง So Cool เรียกได้ว่ามีทุกยุค ทุกสมัยกินกันไม่ลงเลยทีเดียว … เกือบเที่ยงคืนทุกคนจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ส่วนผมนอนหลับอย่างสบายใจภายใต้ผ้านวมอันอบอุ่น

เช้าวันรุ่นขึ้น พี่ ๆ น้อง ๆ กลุ่มหนึ่งตื่นแต่เช้ามาเล่นโยคะ  ในขณะที่ผมยังซุกตัวอย่างสบายภายใต้ผ้าห่ม  กว่าจะตื่นก็ปาเข้าไปแปดโมงเศษ ๆ   ซึ่งได้เวลาทานอาหารเช้าพอดี  … หลังจากทานอาหารเช้าแล้วพวกเราจึงเช็คเอาท์แล้วเดินทางต่อไปยังวัดที่อยู่ติดกับรีสอร์ทเพื่อทำบุญถวายสังฆทานและเทียนพรรษา  เรียกได้ว่าทริปนี้ทั้งสนุกและได้บุญด้วย

หลังจากอิ่มบุญแล้วก็เดินทางไปยังท่าเรือเพื่อขึ้นเรือกลับไปยังฝั่งพังงา … เนื่องจากเวลายังพอมีเหลือเราจึงขับรถกันไปช้า ๆ เพื่อทานข้าวที่ร้านซึ่งผมแนะนำ (ตามเคย) ชื่อร้านบินหลาตั้งอยู่ที่หาดท้ายเหมือง  เป็นร้านธรรมดา ๆ แต่อาหารรสชาติอร่อย ซีฟู้ดสดมาก  ที่สำคัญราคาถูก (ยิ่งกว่ายิ้ม ๆ ซะอีก)  พอเช็คบิลทำเอาหลาย ๆ คนงงไปเลยว่าทำไมมันถูกแบบนี้ (ฟะ)  กินกันเยอะมัก ๆ แต่ราคาถูกกว่าภูเก็ตครึ่งหนึ่งเห็นจะได้  (ทีนี้เข้าใจเลยว่าคนมาเที่ยวภูเก็ต ทำไมเขาบ่นกันจังว่าอาหารแพง)

เนื่องจากยังพอมีเวลาเหลือ และพวกเรายกเลิกโปรกรมล่องแก่งที่สองแพรก (เนื่องจากต้องเดินทางอ้อมค่อนข้างไกล) ก็เลยหาโปรแกรมสำรอง  ซึ่งโชคดีมากที่มีรุ่นพี่จุฬา ฯ ซึ่งมาทำสวนและสร้างบ้านอยู่ที่ทางเข้าน้ำตกลำปีใกล้ ๆ กับหาดท้ายเหมืองนี่เอง  เราจึงไม่รีรอที่จะโทรไปนัด (กึ่งบังคับ)  ขอให้พวกเราเข้าไปเที่ยวที่สวนของพี่เขา  ซึ่งแน่นอนล่ะพี่เขาไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว อิอิ 

เราใช้เวลาเดินทางกันไม่ถึง 20 นาทีก็มาถึงบ้านพี่อนุรักษ์  ซึ่งวันเสาร์อาทิตย์พี่อนุรักษ์จะเดินทางจากภูเก็ตมาพักผ่อนสูดอากาศบริสุทธิ์ที่นี่ และถือโอกาสมาเยี่ยมลูกชายที่มาทำแปลงปลูกดอกหน้าวัวที่สวนแห่งนี้   หลังจากทักทายพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอ  น้องแทนและพี่อนุรักษ์ก็พาเดินชมแปลงดอกหน้าวัวสวย ๆ ซึ่งรอวันที่จะถูกตัดเพื่อส่งไปขายที่ภูเก็ต

ดอกหน้าวัวงาม ๆ

หลังจากชมแปลงดอกหน้าวัวสวย ๆ แล้ว  เราขับรถเลยเข้าไปอีกเล็กน้อยเพื่อไปเที่ยวน้ำตกลำปี  น้ำตกที่ใหญ่ที่สุดของพังงา (ได้ยินมาว่าอย่างนั้น)   ซึ่งช่วงนี้น้ำเยอะเพราะเพิ่งจะผ่านช่วงฝนตกชุกมาหมาด ๆ  แถมน้ำใสแจ๋วไม่เหมือนช่วงฝนตกหนักที่น้ำจะเป็นสีโคลน  ที่น้ำตกแห่งนี้นอกจากผมจะได้ถ่ายภาพน้ำตกอันสวยงามหลายชั้นแล้ว  ยังมีต้นไม้ใบหญ้าสวย ๆ ให้ถ่ายอีกด้วย  บ่งบอกว่าที่นี่ยังคงอุดมสมบูรณ์อยู่มากทีเดียว

บรรยากาศชุ่มชื่นที่น้ำตกลำปี

หลังจากที่พักผ่อนกันที่น้ำตกลำปีพักใหญ่  พวกเราก็ออกเดินทางต่อเพื่อกลับภูเก็ต  ระหว่างทางก็แวะซื้อขนมบะจ่างและขนมโกซุ้ย (ขนมท้องถิ่นของชาวพังงา/ภูเก็ต)ที่ตลาดท้ายเหมือง  และไปทานกันที่ร้านเรือนไม้แก่น  เพราะยังมีเงินกองกลางเหลือพอสมควร ก็เลยถือโอกาสกินกาแฟ กับเค๊กอร่อย ๆ ที่ร้านแห่งนี้เนื่องจากเป็นร้านที่บรรยากาศดีที่สุดในระหว่างเส้นทางกลับบ้าน 

อิ่มอร่อยส่งท้ายที่เรือนไม้แก่น

หลังจากอิ่ม (อีกแล้ว) พวกเราก็ถือโอกาสอำลากันที่นี่และแยกย้ายกันมุ่งหน้ากลับสู่ภูเก็ตไปพร้อมกับความอิ่มท้อง อิ่มใจกับทริปเล็ก ๆ สีชมพูที่ผมจะต้องบันทึกสิ่งดี ๆ และความสุขที่เกิดขึ้นในสองวันนี้ไว้ในความทรงจำตลอดไป

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• April 19, 2009 -- เกาะคอเขา : Khokhao Island Beach Resort & Spa (0)
• December 7, 2008 -- มุมสงบที่ “สามช่อง” (7)
• January 14, 2008 -- สุดสัปดาห์กับน้ำใส ทรายขาว สายลม แสงแดด ที่เกาะละวะใหญ่ (20)
• January 8, 2008 -- หนีงานไปเกาะละวะ (2)
• October 27, 2007 -- สุดทางที่แหลมปะการัง (2)

ก่อนถึงท่าเรือคลองหินซึ่งเป็นท่าเรือสำหรับเดินทางไปเกาะละวะใหญ่  เราแวะกันที่ท่าเรือคลองเคียนซึ่งเป็นท่าเรือสำหรับนักท่องเที่ยวที่จะเดินทางไปเที่ยวชมอ่าวพังงา  เป็นท่าเรือที่มีทิวทัศน์สวย  ยิ่งถ้าช่วงที่พระอาทิตย์ขึ้นหรือตกน่าจะโรแมนติกมากทีเดียว

การเดินทางในครั้งนี้ใช้รถสองแถวแบบดั้งเดิมของภูเก็ต ต่อด้วยเรือหางยาวที่บรรทุกพวกเราเกือบ 20 ชีวิต (ที่แอบลุ้นแทบแย่ว่าจะพาไปถึงเกาะหรือเปล่าเพราะดูแล้วเรือน่าจะบรรทุกได้ไม่เกิน 15 คน)

เมื่อถึงเกาะก็จะพบกับภาพสวยงามแบบนี้ครับ “น้ำใส ทรายขาว สายลม แสงแดด” WOW!!

บางส่วนก็พักที่บ้านพักที่เหลือก็กางเต้นท์นอนกันริมหาดเลย ได้บรรยากาศไปคนและแบบ

ช่วงปลายปีถึงต้นปี ใบไม้กำลังเปลี่ยนสีพอดี ช่วยแต่งแต้มให้เกาะแห่งนี้มีสีสันสวยมากยิ่งขึ้น

ผืนทรายที่มีชีวิต

สำหรับผู้รักการถ่ายภาพบุคคล ไม่ว่าภาพเดี่ยว ภาพหมู่ ที่นี่มีมุมสวย ๆ ให้ถ่ายจนหนำใจ

ยามเย็นหรือยามค่ำก็สวยงาม Romantic ไม่แพ้กัน

(** ภาพข้างต้น จัดทำขึ้นเพื่อการถ่ายภาพโดยเฉพาะ นายแบบกะนางแบบมิได้เป็นแฟนกันจริงนะ หุหุ)

ข้อมูลเพิ่มเติม
การเดินทางมาเที่ยวเกาะละวะ สามารถเดินทางจากภูเก็ตหรือพังงามาเที่ยวได้ทั้งแบบ One day trip หรือจะนอนค้างคืนก็ได้  หากเดินทางจากภูเก็ตจะเข้าทางท่าเรือคลองเคียนซึ่งปากทางเข้าอยู่ระหว่างโรงเรียนท่านุ่นและวัดท่านุ่นซึ่งห่างจากสะพานสารสินเพียงไม่ถึง 5 กิโลเมตร  และจากปากทางถึงท่าเรือคลองหินระยะทางประมาณ 30 กม.  ซึ่งต้องขึ้นเรือหางยาวเพื่อข้ามฝั่งค่าเรือประมาณ 300-500 บาทต่อเที่ยวแล้วแต่จำนวนคน  โดยการเดินทางจากท่าเรือคลองหินไปยังเกาะละวะใช้เวลาเพียง 10 นาทีเท่านั้น

บนเกาะมีสิ่งอำนวยความสะดวกพอสมควร  มีบ้านพัก 6 หลัง, มีพื้นที่กางเต้นท์ริมหาดมากมาย, มีบาร์, ห้องอาหาร ที่ไม่สะดวกสักหน่อยก็คือห้องน้ำเนื่องจากน้ำมีจำนวนจำกัดจึงเปิดให้ใช้บริการได้เพียงไม่กี่ห้อง  ใกล้ ๆ กับที่กางเต้นท์จะมีบ่อน้ำบาดาลให้ผู้ที่พักเต้นท์สามารถใช้อาบได้ ซึ่งน้ำก็จืดสนิทไม่กร่อยเหมือนกับบางเกาะ  แต่สำหรับผู้ที่พักในบ้านพักจะมีน้ำให้บริการเป็นช่วง ๆ (เช้า-กลางวัน-เย็น) ไฟฟ้าจะเริ่มเปิดตอนหัวค่ำจนถึง 5 ทุ่ม (ถ้าอยากให้เปิดนานกว่านี้ให้ซื้อน้ำมันไปให้เพื่อใช้เติมเครื่องปั่นไฟ)  

ชายหาดที่เหมาะกับการเล่นน้ำมากที่สุดก็คือด้านหน้าเกาะ  ตรงส่วนที่เป็นดอนทรายยื่นไปในทะเล  โดยเฉพาะช่วงน้ำขึ้นจะเหมาะกับการเล่นน้ำมาก  แต่ถ้าน้ำลงทะเลบางส่วนอาจะเป็นดินเลนและมีหินปะปนอยู่ด้วย  ซึ่งชายหาดจะเงียบสงบมากในช่วงเช้า แต่จะมีนักท่องเที่ยวมานอนอาบแดดเยอะในช่วงบ่าย 2 โมงถึง 4 โมงครึ่ง  เพราะเรือจะนำนักท่องเที่ยวที่ไปเที่ยวอ่าวพังงามาแวะอาบแดดที่เกาะแห่งนี้  นอกจากการพักผ่อนในบรรยากาศอันสดใสสวยงามบนเกาะแล้ว ทางอุทยานมีเรือแคนูให้เช่าพายเล่นรอบเกาะด้วยสำหรับผู้ที่ต้องการออกกำลังและไม่อยากว่ายน้ำ

สำหรับค่าขึ้นเกาะ (ค่าบำรุงสถานที่), ค่าที่พักและค่าอาหารควรตกลงเรื่องรายละเอียดให้เรียบร้อยก่อนขึ้นเกาะ เพื่อให้ทราบค่าใช้จ่ายที่แน่นอนก่อนออกเดินทางครับ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• January 8, 2008 -- หนีงานไปเกาะละวะ (2)
• October 27, 2007 -- สุดทางที่แหลมปะการัง (2)
• December 4, 2009 -- สุดสัปดาห์ที่เกาะราชา-เกาะเฮ (6)
• September 7, 2009 -- ลองร้านใหม่…ปลายแหลมซีฟู้ด (1)
• June 16, 2009 -- วันเดียวเที่ยวสี่เกาะ (9)
• April 19, 2009 -- เกาะคอเขา : Khokhao Island Beach Resort & Spa (0)
• February 26, 2009 -- ซอยรมณีย์ (0)
• February 1, 2009 -- พาเที่ยวงานย้อนอดีตเมืองภูเก็ต (3)
• December 7, 2008 -- มุมสงบที่ “สามช่อง” (7)
• November 5, 2008 -- อากาศดี้ดีที่…ภูเก็ต (0)

มองจากฝั่งของพังงาบริเวณท่าเรือจะเห็นเกาะละวะอยู่ไม่ไกล  ชายหาดเต็มไปด้วยหินและต้นโกงกางเป็นระยะ มองไปด้านทิศตะวันออกจะเห็นภูเขาหินปูนอันเป็นเอกลักษณ์ของอ่าวพังงาอยู่ไม่ไกล (ท่าเรือนี้ชื่อท่าเรือคลองหิน-ขับจากภูเก็ตข้ามสะพานสารสินมาไม่กี่กิโลจะเห็นทางเข้าอยู่ทางขวามือข้างวัดป่าท่านุ่น  ระยะทางจากปากทางถึงท่าเรือประมาณ 30 กม.)

ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีก็ถึงเกาะละวะ  ซึ่งช่วงเที่ยงถึงบ่ายของทุกวันจะมีนักท่องเที่ยวที่มากับโปรแกรมทัวร์อ่าวพังงา จะขึ้นมาพักผ่อนบนเกาะแห่งนี้ บ้างก็อาบแดด บ้างก็พายเรือแคนู  แม้ชายหาดจะไม่ขาวละเอียดเหมือนหลาย ๆ เกาะ แต่ก็สามารถเล่นน้ำได้อย่างดีโดยเฉพาะเวลาน้ำขึ้นเต็มที่

เนื่องจากเกาะแห่งนี้เป็นเกาะเล็ก ๆ  จึงสามารถเดินรอบเกาะได้ในช่วงที่น้ำลง  ซึ่งรอบเกาะจะมีแนวโขดหินสลับกับชายหาด  หากต้องการหนีผู้คนสามารถเดินวนรอบเกาะไปเล่นน้ำด้านหลังได้ เพราะจะปลอดผู้คนและสามารถเล่นน้ำได้เช่นกัน

นอกจากนี้ก็มีภาพห้องพักที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกพอสมควร และพื้นที่ทำกิจกรรมมาให้ชมกันครับ

สำหรับรายละเอียดเรื่องที่พักและข้อมูลอื่น ๆ จะไว้เล่าให้ฟังหลังจากเดินทางไปพักจริง ๆ สุดสัปดาห์นี้นะครับ  วันนี้ขอตัวพักผ่อนก่อนครับเพราะโดนแดดเผามาทั้งวัน

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• January 14, 2008 -- สุดสัปดาห์กับน้ำใส ทรายขาว สายลม แสงแดด ที่เกาะละวะใหญ่ (20)
• June 16, 2009 -- วันเดียวเที่ยวสี่เกาะ (9)
• March 3, 2008 -- ฟ้าใสแจ๋ว – น้ำใสปิ๊ง ที่เกาะไม้ท่อน (8)
• October 27, 2007 -- สุดทางที่แหลมปะการัง (2)
• December 4, 2009 -- สุดสัปดาห์ที่เกาะราชา-เกาะเฮ (6)
• September 7, 2009 -- ลองร้านใหม่…ปลายแหลมซีฟู้ด (1)
• June 7, 2009 -- กาลครั้งหนึ่งที่เกาะโหลน (1)
• April 19, 2009 -- เกาะคอเขา : Khokhao Island Beach Resort & Spa (0)
• February 26, 2009 -- ซอยรมณีย์ (0)
• February 1, 2009 -- พาเที่ยวงานย้อนอดีตเมืองภูเก็ต (3)

เมื่อได้ของใหม่ (ไม่แกะกล่อง) มาแล้วก็ต้องมีการนำไปทดสอบดูสักหน่อย   บังเอิญต้องเดินทางไปพังงาเพื่อตรวจงานที่สาขาต่าง ๆ ก็เลยนำติดตัวไปด้วย   วันนี้ก็เลยมีภาพจาก D80+Tamron 17-50mm มาฝากเพื่อน ๆ เนื่องในเทศกาลปีใหม่ ไปชมกันเลยคร้าบ …

ภาพแรก เป็นดอกกล้วยไม้ดินที่ถ่ายแบบมาโคร  แม้เลนส์ตัวนี้จะมีกำลังขยายไม่สูงมากนัก  แต่ก็ถือว่าถ่ายภาพมาโครได้ดีในระดับหนึ่งทีเดียว

เมื่อนำ D80 มาประกอบกับ Nikkor 70-210 ตัวเก่า  ปรากฎว่าสามารถโฟกัสได้เร็วกว่าตอนที่ใช้คู่กับ F801s หรือ D70 อย่างเห็นได้ชัด  ประกอบกับจำนวนจุดโฟกัสมากกว่าทำให้สะดวกต่อการโฟกัสมากขึ้น

เมื่อใช้ Zoom ช่วงกว้างสุดของ Tamron 17-50 จะสามารถเก็บภาพได้กว้างพอสมควร  เกิด Distrotion น้อย และอาการขอบมืดที่มุมทั้งสี่แทบไม่มีให้เห็นเมื่อใช้รูรับแสงแคบกว่า f/4  (สถานที่ : โรงแรม Andamania หาดคึกคัก จังหวัดพังงา)

บรรยากาศสุดแสนเงียบสงบและโรแมนติก บนชายหาดหน้าโรงแรม Andamania ทำให้คิดถึงภูเก็ตเมื่อ 20 ปีที่แล้ว

อีกมุมหนึ่งของ หาดคึกคักที่ยาวสุดลูกหูลูกตา ต่อเนื่องกับหาดปะการัง

ต้นมะพร้าวที่เรียงรายริมหาดเป็นฉากหน้าที่ยอดเยี่ยมสำหรับการถ่ายภาพพระอาทิตย์ตก (ภาพนี้วัดแสงแบบ spot ที่ท้องฟ้าบริเวณข้าง ๆ ดวงอาทิตย์)

ภาพต่อไปนี้ถ่ายในช่วงเวลาไล่เลี่ยกับภาพบนแต่เลือกวัดแสงใกล้ดวงอาทิตย์มากขึ้น (บริเวณรัศมีรอบนอก) ทำให้ได้อีกบรรยากาศหนึ่ง

ส่งท้ายกันที่อีกมุมหนึ่งใกล้โรงแรม Andamania เช่นกัน  … แล้วพบกันใหม่ครับ

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• December 7, 2008 -- มุมสงบที่ “สามช่อง” (7)
• April 14, 2008 -- วันหยุดแบบ “อันปลั๊ก” ที่ “อันดามาเนีย” (0)
• January 31, 2008 -- เก็บตกเมืองปาย (15)
• February 17, 2009 -- The Power of RAW (2)
• November 5, 2008 -- อากาศดี้ดีที่…ภูเก็ต (0)
• June 17, 2008 -- อารมณ์ศิลปิน (2)
• April 20, 2008 -- เล่นกับไฟ ภาค 2 (3)
• April 6, 2008 -- ดอกไม้ในสวน (0)
• February 5, 2008 -- ฟ้าลำเอียง (0)
• January 31, 2008 -- จากแม่ริม ถึงห้วยน้ำดัง (0)

โรงแรมนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่โรงแรมบนหาดที่ค่อนข้างเงียบสงบแห่งนี้  แต่คาดว่าอีกไม่กี่ปีก็คงเต็มไปด้วยโรงแรมและหมู่บ้าน (ราคาแพง)  เพราะพื้นที่นั้นเงียบสงบสวยไม่งามแพ้เขาหลักเลย  บรรยากาศของโรงแรมก็ตกแต่งอย่างสวยงามครับ  บังเอิญว่าผมมาช่วงฝนตกค่อนข้างหนักก็เลยถ่ายภาพค่อนข้างลำบากหน่อย แต่ก็พยายามหามุมสวย ๆ มาฝากเพื่อน ๆ ครับ  ห้องพักบางห้องอยู่ติดชายหาดบรรยากาศดีมากทีเดียวแต่ช่วงนี้ลมมรสุมแรงมาก มีธงแดงปักไว้เพื่อไม่ให้นักท่องเที่ยวเล่นน้ำ .. ดูจากคลื่นแล้วก็คงไม่มีใครกล้าเล่นหรอกครับเพราะคลื่นและลมแรงมากจริง ๆ

ออกจาก Ranyatavi แล้วผมก็ขับรถเลียบชายหาดไปเรื่อย ๆ ผ่านบ้านพักตากอากาศระดับหรูหราหลายหลังเรียงรายติดกัน  น่าจะเรียกได้ว่า Millionare Street เลยก็ว่าได้  แต่ที่ดูแปลกหูแปลกตาหน่อยก็คือยังคงมีความเป็นชนบทผสมผสานกันไปด้วย เพราะตลอดทางนอกจากจะมีบ้านพักหรูหราแล้ว  บริเวณทุ่งหญ้าหลังบ้านพักก็ยังสามารถพบฝูงควายของชาวบ้านแถวนั้นได้อีกด้วย หุหุ

จาก Ranyatavi ผมขับรถมุ่งหน้าต่อไปยังเขาหลัก  เลยอ.ท้ายเหมืองไปเล็กน้อย  ผ่านทางเข้าน้ำตกลำปีซึ่งเป็นน้ำตกชื่อดังแห่งหนึ่งของพังงา  ผมไม่ได้แวะที่นี่เพราะเคยมาหลายครั้งแล้ว  แต่ผมขับเลยมาอีกนิดและแวะเข้าไปถ่ายภาพที่น้ำตกขนิม  น้ำตกขนาดเล็กที่สามารถมองเห็นได้จากริมถนน  เป็นน้ำตกที่ผมเล็งไว้หลายครั้งแล้วว่าจะเข้าไปเที่ยวสักครั้งแต่ไม่มีโอกาสเสียที  วันนี้ก็เลยถือโอกาสเข้าไปถ่ายภาพให้สมใจ  ทางเข้าน้ำตกแห่งนี้เป็นคอนกรีตอย่างดีไปจนถึงตัวน้ำตก  ซึ่งกำลังมีงานก่อสร้างด้านหน้าของน้ำตก ผมเดาเอาว่าคงกำลังพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของแถบนี้   ไม่ผิดหวังครับ น้ำตกแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่มากนักแต่ก็สวยงามดี  ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงหน้าฝน  ใบไม้เขียวขจีตัดกับสายน้ำสวยงามมากทีเดียว  เสียดายที่ผมไม่ได้ติดเอาฟิลเตอร์ Polarize มาด้วย  สีของภาพที่ถ่ายมาฝากก็เลยไม่อิ่มตัวมากนัก  ไว้มาคราวหน้าจะแก้ตัวใหม่นะคร้าาาบ

ถ่ายภาพได้สัก 10-20 ภาพ ผมก็ออกเดินทางต่อไปยังเขาหลัก  ก่อนถึงหาดเขาหลักเล็กน้อยผมแวะถ่ายภาพจากจุดชมวิวมาฝาก  ทั้งนี้โรงแรมต่าง ๆ ทยอยเปิดตัวกันเกือบหมดแล้ว  แทบจะไม่เหลือกซากปรักหักพังให้เห็นอีกต่อไป  บริเวณย่านการค้า (บางเนียง) ก็ค่อนข้างจะคึกคักพอสมควรทีเดียว แม้จะยังไม่หนาแน่นแต่ก็ไม่เงียบเหงาเหมือนปีหรือสองปีที่แล้ว

ผมขับเลยเขาหลักไปเล็กน้อยเพื่อไปยังหาดปะการัง ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงแรมอีกสองแห่งที่กำลังจะไปเปิดสปาที่นั่น  หลังจากตรวจดูงานก่อสร้างแล้วผมก็แวะถ่ายภาพหน้าโรงแรมเล็กน้อย แล้วขับต่อไปจนสุดทางที่แหลมปะการัง 

ที่นี่มีคนมาหาหอยหาปลากันพอสมควรทีเดียว  เรียกได้ว่าเป็นกิจกรรมยามว่างวันหยุดสำหรับคนแถบนี้ก็ได้   ที่แหลมปะการังจะมีโขดหินขนาดใหญ่จำนวนหนึ่ง ซึ่งทราบจากคนพื้นที่ว่าแต่ก่อนไม่มี  แต่คลื่นสึนามิได้พัดเอาหินเหล่านี้ขึ้นมาจากท้องทะเล  พร้อม ๆ กับความสูญเสียอันยิ่งใหญ่ของผู้คนริมฝั่งทะเล

วันนี้ผมขับรถมาสุดทางที่แหลมแห่งนี้  เก็บภาพธรรมชาติที่ปลายแหลม และสูดอากาศบริสุทธิ์เต็มปอด หวังไว้ในใจลึกๆ ว่าคงไม่มีเหตุการณ์ร้าย ๆ มาทำลายบรรยากาศดี ๆ แบบนี้อีกต่อไป

บทความที่มีเนื้อหาคล้ายกัน

• January 14, 2008 -- สุดสัปดาห์กับน้ำใส ทรายขาว สายลม แสงแดด ที่เกาะละวะใหญ่ (20)
• January 8, 2008 -- หนีงานไปเกาะละวะ (2)
• December 4, 2009 -- สุดสัปดาห์ที่เกาะราชา-เกาะเฮ (6)
• September 7, 2009 -- ลองร้านใหม่…ปลายแหลมซีฟู้ด (1)
• June 16, 2009 -- วันเดียวเที่ยวสี่เกาะ (9)
• April 19, 2009 -- เกาะคอเขา : Khokhao Island Beach Resort & Spa (0)
• February 26, 2009 -- ซอยรมณีย์ (0)
• February 1, 2009 -- พาเที่ยวงานย้อนอดีตเมืองภูเก็ต (3)
• December 7, 2008 -- มุมสงบที่ “สามช่อง” (7)
• November 5, 2008 -- อากาศดี้ดีที่…ภูเก็ต (0)